[Z archiwum K MAG] „W muszlouszach szum fal może też słuchać nas” – wywiad z Wiktorią Walendzik i Alicją Pakosz

Sztuka to dla was eskapizm czy mierzenie się ze światem?

Wiktoria Walendzik: Ani jedno, ani drugie – to dla mnie czynność jak każda inna. 

Alicja Pakosz: Z tych dwóch dla mnie to raczej mierzenie się ze światem. 

Jak wam się współpracowało przy wystawie? Stylistyki waszej twórczości wydają się odmienne, czy łatwo było połączyć dwa żywioły?

AP: Współpraca zdecydowanie popłaca. Było to zaskakujące połączenie, bo nie znałyśmy się wcześniej osobiście. Widziałam tylko prace Wiktorii i bardzo je lubiłam. Okazało się, że współpraca idzie super już na samym początku, kiedy wspólnie wymyślałyśmy koncepcję wystawy. Myślę, że wybór naszej dwójki (choć w sumie do teraz nie wiemy, skąd wyszedł ten pomysł) był wyjątkowo udany: nawzajem się uzupełniamy i w zasadzie mamy podobne podejście do pracy, której na miejscu było naprawdę dużo. Bardzo się cieszę, że miałyśmy okazję razem zrobić tę dioramę. To wystawa, która w tym roku przyniosła mi chyba najwięcej satysfakcji.

WW: Współpracowało nam się świetnie. Poznałyśmy się dopiero przy okazji tej wystawy, a czułam, jakbyśmy były zgranym kolektywem działającym od lat. Mam nadzieję, że nie jest to nasza ostatnia wspólna praca, lecz dopiero pierwsza.

Mimo pogarszającej się sytuacji gospodarczo-polityczno-społecznej, akurat polski rynek sztuki wydaje się wręcz rozkwitać. Tematów nie brakuje, bo żyjemy w tak zwanych ciekawych czasach, coraz więcej osób inwestuje w sztukę. Więcej w was niepokoju czy optymizmu? To dobry czas dla sztuki?

WW: Życiowo, niestety, jest we mnie więcej niepokoju. Natomiast jeśli chodzi o moją sztukę, to mam optymistyczne podejście – może dlatego, że największą satysfakcję daje mi samo ukończenie rzeźby, a nie to, czy coś wydarza się z nią później. Uważam jednak, że generalnie nie jest to dobry czas dla sztuki. Przepychanki polityczne i ucinane budżety odbierają i tak już ograniczone możliwości na pokazanie się szerszej publiczności, materiały do produkcji prac drożeją, wiele wydarzeń jest odwoływanych…

AP: Bardzo się cieszę na myśl o nadchodzącej jesieni. Mam nową pracownię i nie mogę się doczekać, aż zrobię w niej remont i zacznę pracować.

Jednym z elementów waszej wystawy „Chłodne usta fal” są muszle z uszami. Co mogłyby usłyszeć od was?

AP: Zamiast typowego podsłuchiwania dźwięków fal z wnętrza muszli, muszlouszy działają jak telefon. W muszlouszach szum fal może też słuchać nas. Ode mnie nad morzem usłyszałby: „Dzięki”.

WW: Za to ja pewnie bym się zawstydziła i nic nie powiedziała. W przypływie odwagi mogłoby to być coś w stylu: „Uwielbiam cię”.

Czy ukazana na wystawie „Chłodne usta fal” historia dwojga zakochanych idących przed siebie w morze może się skończyć happy endem?

WW: Zależało nam na tym, aby sytuacja tych dwóch osób była niewyjaśniona – równie dobrze mogą odchodzić od świata, od siebie, ale mogą też po prostu iść popływać. Tak właściwie to może w ogóle nie jest para zakochanych?

Wiktoria Walendzik (ur. 1994) – rzeźbiarka, absolwentka Akademii Sztuki w Szczecinie. Jej prace były pokazywane między innymi w TRAFO, CSW Zamek Ujazdowski, Zachęcie, Galerii Serce Człowieka, MS1 w Łodzi i Rondzie Sztuki w Katowicach. Finalistka konkursów Artystyczna Podróż Hestii (2019), Project Room 2019, Fundacji Grey House Galerii Szara Kamienica i laureatka nagrody Gdańskiej Galerii Miejskiej w konkursie Najlepsze Dyplomy ASP 2020.

Alicja Pakosz (ur. 1996) – tworzy obrazy, rzeźby i dioramy. Od 2021 roku doktorantka na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Absolwentka ASP w Krakowie. Jej pracy były pokazywane między innymi w CSW Kronika, BWA w Katowicach, Galerii Arsenał, Galerii Raster i Galerii Labirynt. Zdobywczyni nagrody głównej konkursu Nowy Obraz Nowe Spojrzenie (2021) i nagrody Gdańskiej Galerii Miejskiej w konkursie Najlepsze Dyplomy ASP 2020.