Twoja fanka numer jeden. 5 thrillerów dla tych, którzy wciąż boją się „Misery”

Zaczyna się od pomysłu, który w głowie małżonka z długim stażem jest pomysłem na ratunek dla związku: dom nad jeziorem, z dala od ludzi, kajdanki, viagra i odrobina erotycznej zabawy. Kończy się na tym, że Gerald (Bruce Greenwood) leży martwy na podłodze po zawale, Jessie (Carla Gugino) wisi przykuta do wezgłowia łóżka, a jedynym gościem, który zagląda do sypialni, jest wygłodniały bezpański pies.

Mike Flanagan porwał się na powieść Kinga z 1992 roku, którą latami uważano za niefilmowalną, bo jej akcja to w zasadzie jedna kobieta, jedno łóżko i głosy w głowie. I właśnie z tych głosów zrobił cały film. Jessie rozmawia sama ze sobą, z trupem męża, z własnym strachem, a w kącie pokoju, w świetle księżyca, ktoś stoi i patrzy. Czy jest prawdziwy, czy to tylko odwodnienie? Przez większość seansu nie wiadomo.

Pokrewieństwo z „Misery” jest oczywiste: unieruchomienie, izolacja, ale tutaj oprawca nie ma fartucha pielęgniarki. Jest nim przeszłość, a konkretnie jedno popołudnie z dzieciństwa podczas zaćmienia słońca w 1963 roku, które Jessie przez dekady starannie lokowała w podświadomości. Uprzedzam też uczciwie: dla mnie jest to film o klasę niżej od „Misery”, ale klimat ma.