Poznaliśmy najzabawniejszy film wszech czasów. AFI zrobiło Melowi Brooksowi prezent na setne urodziny

„Płonące siodła” („Blazing Saddles”, 1974) to parodia westernu o Barcie, czarnoskórym robotniku kolejowym, który zostaje szeryfem miasteczka Rock Ridge – z nadania skorumpowanego polityka liczącego na to, że taki nominat pogrąży mieścinę szybciej niż jakakolwiek banda. Mieszkańcy witają go wrogo, pomocy nie ma znikąd, a Bart i tak ogrywa wszystkich: bandytów, urzędników i widza, który myślał, że zna reguły gatunku. Brooks naszpikował film odniesieniami do historii kina, a rasistowskie klisze wywlókł na wierzch po to, żeby je ośmieszyć do cna.

Ranking stu najzabawniejszych filmów amerykańskiego kina AFI ogłosiło w czerwcu 2000 roku – od komedii romantycznych, przez czarne komedie, po satyry i slapstick. „Płonące siodła” zajmowały dotąd szóste miejsce, a zestawienie otwierało „Pół żartem, pół serio” Billy'ego Wildera z Marilyn Monroe. 28 czerwca 2026 roku Instytut dokonał „honorowej reorganizacji” listy: film Brooksa awansował na pierwszą lokatę, spychając klasyk Wildera na drugą. W czołówce pozostały m.in. „Annie Hall” Woody'ego Allena, „Doktor Strangelove” Stanleya Kubricka i „Absolwent” Mike'a Nicholsa.

Powód zmiany? Tego samego dnia Mel Brooks skończył sto lat. Instytut latami wysłuchiwał zresztą narzekań jubilata, że jego film jest zabawniejszy od „Pół żartem, pół serio”, aż w urodzinowym komunikacie prezes AFI Bob Gazzale po prostu przyznał mu rację. Brooks jest przy okazji jedynym reżyserem z trzema tytułami w pierwszej piętnastce: obok „Płonących siodeł” to „Producenci” (11. miejsce) i „Młody Frankenstein” (13. miejsce).

Gazzale życzył jubilatowi w komunikacie, by dożył dwóch tysięcy lat. Aluzja czytelna – Dwutysiącletni Starzec to kabaretowa rola, od której sześćdziesiąt kilka lat temu zaczęła się legenda Brooksa. Przy takich życzeniach nasze „dwieście lat” brzmi podejrzanie skromnie.