Nowe „Ptaki” Hitchcocka. Sarah Snook z „Sukcesji” w serialu HBO

Pierwsza próba wznowienia tytułu miała miejsce już w 2007 roku. Universal zapowiedział kinowy remake z Naomi Watts, a za kamerą miał stanąć Martin Campbell, świeżo po „Casino Royale”. Nad scenariuszem pracowała cała sztafeta autorów: Stiles White i Juliet Snowden, potem Billy Ray i Peter Craig. Dołączyła Platinum Dunes Michaela Baya, firma od odświeżania klasyki grozy z „Teksańską masakrą piłą mechaniczną” na koncie. Projekt utknął, wrócił w 2014 roku z holenderskim reżyserem Diederikiem Van Rooijenem i nowym tekstem Jonathana Hermana, po czym znowu przepadł.

W latach 2017–2018 zmienił się format. BBC ogłosiło serial według opowiadania du Maurier, pisany przez irlandzkiego dramatopisarza Conora McPhersona, a całość nadzorował David Heyman. I to jego nazwisko spina całą tę historię. Heyman, producent filmowego Harry'ego Pottera i „Grawitacji”, robi dziś dla HBO serialowego Pottera i produkuje nowego Bonda. Nowe „Ptaki” powstają w jego spółce.

O czym będzie serial „Ptaki”? Alaska zamiast Bodega Bay

Pilota napisał Tom Spezialy, który akcję przeniósł do swojego rodzinnego stanu. Kalifornijską zatokę zastąpi odcięte, zasypane śniegiem miasteczko na Alasce, a Melanie Daniels zupełnie nowa bohaterka, Myra Massey.

Opis fabuły zmienił się wyraźnie przez pięć miesięcy. W majowej zapowiedzi Myra była sędzią objazdową, która przyjeżdża do rodzinnego miasta na rutynowe posiedzenie w sprawie uznania kogoś za zmarłego i znajduje podziurawione kulami zwłoki przyjaciela z dzieciństwa. Październikowy opis jest inny: Myra ucieka przed zaciekłym sporem o opiekę nad dzieckiem, wraca do domu z małą córką i na własną rękę bada podejrzane zniknięcie przyjaciela. Ataki ptaków mają się w niewyjaśniony sposób łączyć ze zbrodnią.

Snook z grozą ma doświadczenie. W netfliksowym „Run Rabbit Run” (2023) grała matkę, której córka zaczyna wiedzieć rzeczy, o których wiedzieć nie powinna. W 2025 roku Peacock pokazał „All Her Fault”, thriller o zaginionym dziecku. Myra Massey wygląda na postać skrojoną z tych doświadczeń: matka pod ścianą, która sama zbiera dowody. W rozmowie z NPR Snook mówiła, że w Shiv jest przebiegłość obserwatorki, siedzącej z boku, gdy reszta rodziny wiąże się w supeł. Bohaterka prowadząca prywatne śledztwo w miasteczku, gdzie wszyscy się znają, może z tego skorzystać.

Prawdziwa historia „Ptaków”

Literacki pierwowzór wygląda inaczej niż film. Du Maurier opublikowała opowiadanie w 1952 roku w zbiorze „The Apple Tree”. Jego bohater, Nat Hocken, to weteran z rentą inwalidzką, który dorabia na farmie na kornwalijskim wybrzeżu i zabija okna deskami, gdy ptaki ruszają na ludzi. Pisarka podobno nie przepadała za wersją Hitchcocka i nie rozumiała, po co tak mocno przerobił jej historię. Spezialy deklaruje inspirację jednym i drugim.

Reżyser miał też źródło spoza literatury. 18 sierpnia 1961 roku mieszkańców Capitoli nad zatoką Monterey obudziły przed świtem tysiące burzyków szarych, które rozbijały się o dachy i samochody, wymiotując na ulice nadtrawionymi sardelami. Hitchcock poprosił „Santa Cruz Sentinel” o relacje jako materiał do nowego thrillera. Zagadkę rozwiązano pół wieku później: w 2012 roku zespół z udziałem Sibel Bargu wykazał, że w planktonie z tamtego lata roiło się od okrzemek Pseudo-nitzschia, produkujących neurotoksynę zwaną kwasem domoikowym. Trucizna przeszła przez łańcuch pokarmowy i odebrała ptakom orientację.

Ciekawe pytanie dotyczy dźwięku w serialu. Oryginał nie ma klasycznej ścieżki muzycznej. Bernard Herrmann pełnił rolę konsultanta, a skrzeki i odgłosy skrzydeł Oskar Sala wygenerował na mixtur-trautonium, elektronicznym instrumencie, który Hitchcock usłyszał po raz pierwszy w berlińskim radiu pod koniec lat 20. Ten syntetyczny wrzask straszy do dziś skuteczniej niż niejeden efekt specjalny z tamtego filmu. Obecnie nie wiadomo, kto napisze muzykę do serialu, ale szkoda by było, gdyby po sześćdziesięciu latach ptaki dostały orkiestrę.