8 filmów, które rozumieją lata 90. lepiej niż niejeden przedstawiciel Gen X

Rok 1990. Państwo, które przez czterdzieści lat zaglądało obywatelom do szuflad, sprząta po sobie. Akta płoną, a funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa stają przed komisjami weryfikacyjnymi, które mają zdecydować, kto z nich nadaje się do nowej policji.

Władysław Pasikowski zrobił z tego kino akcji, ale dziś „Psy” ogląda się raczej jak zapis pierwszego sezonu transformacji – z dialogami, jakich żadna kronika by nie wymyśliła. Franz Maurer Bogusława Lindy przechodzi z jednego ustroju do drugiego w tej samej kurtce i z tym samym przekonaniem, że żaden z nich nie zasłużył na jego lojalność.

Zmęczony, bezideowy, cyniczny do szpiku, a przy tym tak magnetyczny, że pół kraju przez lata cytowało jego kwestie przy każdej wódce. Pasikowski pokazał coś, o czym w domowych opowieściach mówi się niechętnie: wolność nie przyszła z czystą kartą. Przyszła z tymi samymi ludźmi, tylko w innych mundurach, i z nowym cennikiem, według którego wyceniało się sumienie.