Takiego Stephena Grahama nie znaliście. Niemal nie opuszcza celi w piwnicy szpitala psychiatrycznego, a i tak jest w każdej scenie. „Ukryte w ciemności”, nowy kryminał Apple TV na motywach powieści Larsa Keplera, szuka zaginionej dziewczynki. Odpowiedź zna prawdopodobnie tylko jeden człowiek. I się z nią nie spieszy.
Jonah Lynn (Liev Schreiber) przyjechał do Fairhaven w zachodniej Pensylwanii po latach w filadelfijskim wydziale zabójstw, licząc na spokojną służbę. Zamiast spokoju dostał Jurka Waltera (Stephen Graham), mordercę skazanego za porywanie i zakopywanie ludzi żywcem. Szybko dowiadujemy się również, że jego żona i córka zginęły w wypadku samochodowym, jego partner popełnił samobójstwo, a on sam ostatecznie wybrał samotnicze życie w domu w lesie i już bez odznaki.
Cztery lata wcześniej Walter miał uprowadzić rodzeństwo, Michaela i Felicię Frostów. Sprawa trafiła do archiwum, dzieci dopisano do listy ofiar. Teraz Michael (Landon Valentin) wychodzi z lasu: wygłodzony, brudny, w szoku tak głębokim, że nie mówi. Ma również upośledzony wzrok. Sprawa zostaje przywrócona i już z pomocą FBI wraca do niej także Jonah. Kłopot w tym, że Walter od lat siedzi w izolatce zakładu Riverside, a ktoś musiał te dzieci karmić.
To prawie Lecter
Pierwsza scena wrzuca nas prosto do głowy uwięzionego prychopaty. Walter szeptem rozmawia z sąsiadem z celi obok przez rury w toalecie, czym doprowadza go do samobójczej śmierci.
Porównania z Hannibalem Lecterem pojawiły się w niemal każdej anglojęzycznej recenzji i trudno się dziwić: zamknięty zakład, śledczy schodzący do podziemi, inteligentny morderca, który wie więcej, inż mówi. Aktor, świeżo po Emmy za „Dojrzewanie”, składa tę postać z drobiazgów: zlizuje palcem resztki galaretki z plastikowego kubeczka, rozbawienie kwituje krótkim, piskliwym chichotem, jest łagodny w przerażający sposób.
Schreiber jest jego trafnie dobranym przeciwieństwem: masywny, zmęczony, zbudowany do dźwigania, nie do sprytu. Ich wspólne sceny przypominają partię szachów, w której jeden gracz wciąż liczy figury, a drugi od dawna patrzy na zegar.
Esther – plan, który nie powinien się udać
Najciekawszy ruch fabularny należy do Zazie Beetz. Saga Bauer jest agentką FBI, chrześniaczką Jonaha i córką jego zmarłego partnera, Sama, który odebrał sobie życie po zaginięciu żony – kolejnej sprawie, za którą Jonah obwinia Waltera. Saga daje się zamknąć w Riverside jako „Esther”, niestabilna przestępczyni, żeby podejść Waltera od środka.
Na drugim planie Bill Camp jako szef miejscowej policji Ellison i Poorna Jagannathan jako agentka FBI Quinn. Na drzewach wokół Fairhaven ktoś wycina dziwne symbole, znika pielęgniarka z dziennej zmiany. Nitek jest sporo, a mimo to – rzadkość przy dziesięciu odcinkach – fabuła nie grzęźnie w ekspozycji ani w przepychankach o jurysdykcję. Klaustrofobiczna scenografia robi swoje: kliniczna cela Waltera i przyciemniony pokój śledczych wyglądają jak dwa końce tego samego korytarza.
Pielęgniarz, którego nie widzą kamery
W tej osobowej układance jest też Rory Culkin. Karl, empatyczny i naiwny pielęgniarz, staje się nowym opiekunem Waltera. Ich relacja napędza sporą część intrygi i właśnie tu serial wymaga od widza najwięcej dobrej woli. Na najpilniej strzeżonym piętrze zakładu nikt nie zauważa, że pracownik regularnie rozmawia z najgroźniejszym pacjentem i podaje mu przedmioty, a monitoring traktuje Karla jak powietrze. Ten wątek raz po raz podkopuje wiarygodność całości. Niestety.
Problem sięga głębiej, niż się wydaje. Serial chce, żebyśmy uwierzyli we wszechmoc Waltera, w głos, który przenika ściany. Tymczasem przez połowę czasu robotę wykonuje za niego zwykła niekompetencja instytucji. Diabeł nie musiałby tu nikogo hipnotyzować – wystarczy, że ochrona zbyt często patrzy w telefon.
Czy uda się odnaleźć Felicię?
Na razie nie wiadomo i to dosłownie. Dziennikarze dostali przed premierą siedem z dziesięciu odcinków, więc zakończenia tej wersji nie zna nikt spoza ekipy. Czytelnicy „Piaskuna” mają przewagę, ale Joffé już raz przestawił im mapę, więc ich pewność jest warta tyle, co mapa.
Lars Kepler to pseudonim szwedzkiego małżeństwa Ahndorilów, a serial splata wątki dwóch tomów cyklu o komisarzu Joonie Linnie: „Piaskuna” i „Łazarza”. Rowan Joffé, scenarzysta „28 tygodni później”, przeniósł akcję ze Szwecji do Pensylwanii, a komisarza o fińskim nazwisku przyciął do Jonaha Lynna.
Dziwi tylko oryginalny tytuł – „Nocturne”. Polskiemu widzowi nokturn kojarzy się raczej z Chopinem niż z ciałami zakopanymi w ziemi. Polski dystrybutor wybrał fabułę zamiast muzyki, ale „Ukryte w ciemności” brzmi jak tytuł tanich kryminałów z dworcowego kiosku. Na szczęście serial jest znacznie lepszy.

![„Ukryte w ciemności” na Apple TV: Czy uda się odnaleźć Felicię? [RECENZJA]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Fsmall_images_4_9e1b632265.jpeg&w=1920&q=80)







