Dywan z hotelu Overlook, pokój 237 na tablicy rejestracyjnej śmieciarki i piosenka, którą Kubrick zamknął swój horror. Pixar od trzydziestu lat przemyca „Lśnienie” do filmów o zabawkach, a sprawcy zamieszania przyznają się sami.
Trop prowadzi do Lee Unkricha. Montażysta pierwszego „Toy Story”, współreżyser „Toy Story 2”, „Potworów i spółki” i „Gdzie jest Nemo”, reżyser „Toy Story 3” i „Coco”. „Lśnienie” zobaczył w kinie w 1980 roku jako dwunastolatek. Wcześniej omijał horrory szerokim łukiem, bo film obejrzany w piątej klasie zafundował mu rok koszmarów – do kina zabrała go matka.
Swoje easter eggi nazywa zabawą, ale w rozmowie z „Empire” powiedział też, że stara się, by żadna decyzja w filmie nie była przypadkowa i że nauczył go tego Kubrick.
1995: dywan, od którego wszystko się zaczęło
Pierwsze „Toy Story”. Woody i Buzz szukają wyjścia z domu Sida, chłopaka, który rozkręca zabawki z wprawą rzeźnika po kursie modelarstwa. Na piętrze, pod ich stopami, leży wykładzina w pomarańczowo-czerwone sześciokąty. Kto widział film Kubricka, zna ją na pamięć: tym wzorem wyłożono korytarze Overlooka, po nim Danny Torrance jeździ na trójkołowcu i na nim siedzi z resorakami, kiedy pod drzwi pokoju 237 toczy się piłka. Oryginalny deseń zaprojektował brytyjski dekorator David Hicks, dziś sprzedaje się go jako licencjonowany „Hicks' Hexagon”.
I tu pierwsza niespodzianka. Unkrich się od tego dywanu odcina – to pomysł scenografa Ralpha Egglestona, również fana filmu.
2003: „Heeere's Brucey!”
„Gdzie jest Nemo” wyreżyserował Andrew Stanton, Unkrich był współreżyserem. Rekin Bruce nosi imię po mechanicznym rekinie ze „Szczęk”, ochrzczonym tak na cześć prawnika Spielberga, ale jego najsłynniejsza kwestia pochodzi z innego horroru. Gdy wbija łeb do wnętrza zatopionej łodzi podwodnej i ryczy „Heeere's Brucey!”, naśladuje Jacka Nicholsona wsadzającego twarz w wyrąbaną siekierą dziurę w drzwiach łazienki.
Unkrich zastrzega, że to nie jego robota. Stanton wstawił ten żart, bo wiedział, że kolegę to rozbawi. Prezent między współpracownikami, który obejrzały miliony dzieci. (Na marginesie: „Nemo” cytuje też „Psychozę”. Gdy w gabinecie dentysty pojawia się Darla, w tle piszczą smyczki z Hitchcocka.)
Od siebie Unkrich dodał do „Nemo” coś, czego nie da się wypatrzyć, można to tylko usłyszeć. I ma to polski akcent. W ścieżce „Lśnienia” Kubrick użył muzyki Krzysztofa Pendereckiego, m.in. „Przebudzenia Jakuba” i fragmentów „Jutrzni”. Penderecki chętnie sięgał po technikę, w której muzycy uderzają w struny drewnem smyczka. Unkrich poprosił o ten efekt Thomasa Newmana przy scenie, w której Marlin i Dory stoją nad oceanicznym rowem.
2010: „Toy Story 3”: pokój 237
Pierwszy samodzielny film Unkricha jest pod tym względem najbardziej konkretny. Liczba 237 wraca w nim co najmniej trzy razy. Na tylnej tablicy rejestracyjnej śmieciarki widnieje RM237, czyli Room 237. W przedszkolu Sunnyside kamera monitoringu ma tabliczkę z modelem „Overlook R237”. Najzabawniejszy jest trzeci przypadek: triceratopsica Trixie koresponduje używając komputera Bonnie z internetowym znajomym o nicku Velocistar237. Nick czyta na głos Woody, a więc w oryginale Tom Hanks. Unkrich przyznał, że nigdy mu nie powiedział, co właściwie czyta.
2017: siekiera, czerwona beczka i bliźniaczki w „Coco”
Przy „Coco” Unkrich zrobił to, czego nie robił wcześniej: zapowiedział publicznie, że w filmie są trzy odwołania do „Lśnienia” i kazał widzom poszukać. Pierwsze jest proste. Na początku filmu, obok śpiącego psa Dantego, z pnia wystaje siekiera wzorowana na tej, którą macha Jack Torrance. Drugie, w tym samym ujęciu, nawet sam reżyser uznał za trudne do znalezienia: tuż obok stoi czerwona metalowa beczka. Red drum. REDRUM, czyli słowo, które Danny wypisuje szminką na drzwiach i które w lustrze czyta się jako „murder”.
Trzecie czeka w Krainie Umarłych, w pracowni Fridy Kahlo, którą Dante demoluje w pościgu za Miguelem. Na jednym z obrazów wiszą bliźniaczki Grady w wersji szkieletowej. Ironia jest tu podwójna i chyba zamierzona: dziewczynki, które w hotelu Overlook od dawna nie żyją, w świecie „Coco” są wreszcie u siebie.
2019: bal w antykwariacie
W „Toy Story 4”, kręconym już bez Unkricha przez Josha Cooleya, ukrywanie się skończyło. Około trzydziestej minuty Woody trafia do antykwariatu i poznaje Gabby Gabby, a z gramofonu płynie „Midnight, the Stars and You” Raya Noble'a i jego orkiestry. Tę samą balladę słychać w finale „Lśnienia”, gdy kamera najeżdża na zdjęcie z balu w Overlooku, na którym uśmiecha się Jack Torrance.
Cooley opowiadał, że gramofon trafił do sceny jako tymczasowy wypełniacz i tak mu się spodobał, że został. Wskazał też numer 237 na domu w jednej z absurdalnych fantazji pluszaków Ducky'ego i Bunny'ego.









