Norah Jones i Josh Homme w akustycznej wersji „Make It Wit Chu” [WIDEO]

Ich wspólne wykonanie „Make It Wit Chu” – utworu, który Homme pierwotnie nagrał w 2003 roku z PJ Harvey dla Desert Sessions Volumes 9 & 10, a następnie przepracował dla albumu Era Vulgaris z 2007 roku – to lekcja tego, jak kompozycja może żyć wieloma życiami. I nie chodzi tu o prosty cover czy próbę wskrzeszenia klasyka. Jones i Homme zrobili coś zdecydowanie bardziej interesującego: wydobyli z piosenki tę część, która do tej pory brzmiała w tle, nadając jej pierwszoplanowe znaczenie.

„Make It Wit Chu” to w gruncie rzeczy ballada o pożądaniu, tyle że pozbawiona wszelkiego patosu i sentymentalizmu. Sam Homme określił ją kiedyś mianem jednej z najlepszych piosenek o seksie – stwierdzenie może prowokacyjne, ale nie pozbawione racji. Utwór operuje minimalizmem, który w rękach Queens of the Stone Age brzmiał jak leniwe, pogrążone w słońcu pustynne zmysłowości.

W wersji z Jones na fortepianie i Homme'em przy gitarze akustycznej, nagranie nabiera zupełnie innej faktury – bardziej kameralnej, intymnej, jakby przyłapano kogoś na szeptaniu tajemnicy do ucha.

Ich spotkanie – nagranie odbyło się w historycznym Plaza Theatre – to nie tyle fuzja jazzowej wrażliwości i rockowej chropowatości, ile raczej rozmowa dwóch muzyków, którzy oczekiwaniami. Jones gra subtelnie, jej fortepian i Wurlitzer tworzą przestrzeń, którą Homme wypełnia swoją gitarą i barytonem. To brzmi organicznie, bez popisów, bez chęci udowodnienia, że da się połączyć dwa światy. Po prostu się połączyły.

Warto zaznaczyć, że „Make It Wit Chu” w wykonaniu Homme'a i Jones to tylko część większej sesji. Duet zagrał również „Kalopsia”, „This Lullaby” oraz cover „Somethin' Stupid” – utworu C. Carsona Parksa z 1966 roku, który światową sławę zdobył w wersji Franka i Nancy Sinatry rok później. Wszystkie te wykonania ukazały się 10 lutego 2026 roku w ramach pełnego odcinka podcastu dostępnego na platformie iHeartRadio.