Netflix po raz pierwszy ujawnia wyniki kasowe. Czy „Czarna kula” zapewni platformie Oscara?

Podczas premierowego weekendu w ograniczonej dystrybucji „Czarna kula” zarobiła 277,5 tysiąca dolarów w zaledwie czterech kinach w Nowym Jorku i Los Angeles. Średnia wyniosła zatem imponujące 69 375 dolarów na ekran, co daje drugi najwyższy średni wynik na salę wśród filmów nieanglojęzycznych w historii. To nie tylko obiecujący wynik dla autorskiej produkcji, ale również sygnał, że Netflix zaczyna otwierać się na większą transparentność w kwestii kinowych wpływów. Dotychczas platforma niechętnie dzieliła się takimi danymi, traktując premiery kinowe przede wszystkim jako sposób na budowanie prestiżu i zapewnienie swoim produkcjom szansy w oscarowym wyścigu. Teraz do gry wchodzą także frekwencja, wpływy z biletów i reakcje kinowej publiczności.

Trzy epoki, trzy historie, jedno pragnienie

W centrum filmu Javiera Calva i Javiera Ambrossiego znajdują się trzy opowieści rozgrywające się w latach 1932, 1937 i 2017. Ich bohaterów dzielą dekady, odmienne realia społeczne i doświadczenia, ale łączy podobne zmaganie – próba zrozumienia własnej tożsamości, oswojenia przeszłości i odnalezienia miejsca na miłość w świecie, który nie zawsze pozwala kochać bez strachu.

Inspiracją dla twórców stała się postać Federica Garcíi Lorki, hiszpańskiego poety i dramaturga, którego biografia, twórczość i tragiczny los do dziś pozostają źródłem fascynacji. Film splata fakty z mitami narosłymi wokół artysty, sięgając po jego niedokończony, zaledwie czterostronicowy tekst „La Bola Negra”. To właśnie z niego pochodzi tytuł i motyw, który staje się metaforą wykluczenia. W opowieści Lorki zamożny mężczyzna ukrywający swoją orientację seksualną stara się o przyjęcie do kasyna. O jego losie przesądza tajne głosowanie: białe kule oznaczają zgodę, czarne – odmowę.

Ten prosty gest niesie w sobie ciężar całego systemu społecznych uprzedzeń. W filmie powracają pożądanie i wyparcie, wstyd, pamięć oraz poczucie winy podszyte religijną tradycją. Bohaterowie próbują odnaleźć się w rzeczywistości, w której miłość może oznaczać zarówno wyzwolenie, jak i ryzyko. Ich historie pokazują, jak wiele zmienia się wraz z upływem czasu, ale też jak długo potrafią przetrwać lęki i mechanizmy wykluczenia.

Najbardziej przewrotne w filmie moim zdaniem okazuje się jednak spojrzenie na współczesność. To właśnie pokolenie, którego historia opowiadana jest w 2017 roku wydaje się najlepiej przygotowane do konfrontacji z niewygodną przeszłością, rodzinnymi tajemnicami i traumami. Nie oznacza to, że jego bohaterowie są wolni od problemów. Mają jednak większą odwagę, by nazywać rzeczy po imieniu, rozmawiać o tym, co trudne, i szukać odpowiedzi zamiast uciekać w milczenie.

„Czarna kula” jest zarazem opowieścią o nostalgii za czasami, których sami nie mogliśmy przeżyć, jak i o odkrywaniu tożsamości poprzez historie tych, którzy byli przed nami. To także film o próbie pogodzenia się z własną przeszłością, ale też z tym, na co nie mamy wpływu.

Dla Netflixa ten film może znaczyć znacznie więcej niż udany debiut kasowy. Połączenie festiwalowego uznania, zainteresowania widzów i rosnących szans w oscarowym wyścigu daje platformie możliwość zdobycia nagrody, która od lat pozostaje jednym z jej celów. Pierwszy publicznie ogłoszony wynik kinowy przynosi więc nie tylko konkretne liczby, ale także pytanie o przyszłość filmów Netflixa. Czy platforma zdoła udowodnić, że potrafi odnosić sukcesy zarówno w streamingu, jak i na dużym ekranie?

Polscy widzowie będą mieli szansę się o tym przekonać w lutym przyszłego roku, kiedy film trafi do kin.