Magazyn Doxy. Pismo od seksworkerów dla seksworkerów

W XVI-wiecznej Anglii „doxy” było slangowym określeniem kochanki lub prostytutki. Dziś kojarzy się głównie z doksycykliną – antybiotykiem, używanym często do leczenia chorób przenoszonych drogą płciową. Oba znaczenia mają wspólny mianownik – seks.

Głos, który rzadko dociera do mainstreamu

„Doxy” tworzy przestrzeń do rozmowy o seksworkingu bez narzuconego, androcentrycznego spojrzenia. Sesje zdjęciowe, wywiady i teksty oferują współczesne spojrzenie na branżę – obalając błędne przekonanie, że każda pracująca w branży seksualnej osoba musi być ofiarą albo „osobą puszczalską”. Autorki – założycielka i redaktorka naczelna Celina Reboyras, pracująca od dekady jako striptizerka, i graficzka Maxine Cahill – stworzyły „Doxy” ze względu na swoje własne doświadczenia.

O branży seksualnej bez pornografii

Choć magazyn nie unika nagości, pojawia się ona w nim rzadko i w zupełnie innym kontekście niż w klasycznych pismach pornograficznych. Sesje zdjęciowe mają charakter artystyczny, dokumentalny i feministyczny, a ich główną osią nie jest seksualność, tylko ludzkie spojrzenie na ciało, tożsamość, intymność i realia pracy w branży.

Estetyka seksworkingu bywa przejmowana i komercjalizowana. Platformy, koronkowa bielizna czy elementy kinku trafiają na wybiegi i do mediów społecznościowych, a osoby, z których te wzorce czerpano, nadal są stygmatyzowane, a w wielu miejscach także kryminalizowane. „Doxy” próbuje odwrócić tę relację: osoby pracujące seksualnie są tu nie inspiracją, lecz autorkami i autorami własnej opowieści.

To nie pierwszy taki projekt

„Doxy” nie jest pierwszą próbą oddania głosu osobom pracującym seksualnie. Już w latach 2005–2011 w Nowym Jorku ukazywał się niezależny magazyn „$pread”. Choć zaczynał jako lokalny poradnik i biuletyn środowiskowy, z czasem zaczął publikować eseje i osobiste historie. Tworzyły go osoby pracujące seksualnie oraz osoby wspierające ich prawa. Zdobył wyróżnienie Utne Award, przyznawane niezależnej prasie przez amerykański magazyn „Utne Reader”.

Choć organiczne, pochodzące z wnętrza branży treści dalej stanowią mniejszość, pojawia się ich coraz więcej. Media głównego nurtu mają tendencję do spłaszczania seksworkingu – sugerując na przykład, że sukces na platformach typu OnlyFans to sposób na łatwe i szybkie pieniądze – mimo, że prawda jest dużo bardziej skomplikowana.