Julia Fox ponownie rozpaliła dyskusję o tym, kto powinien płacić na pierwszej randce. Aktorka nawiązała współpracę z aplikacją Seeking, uruchamiając kampanię „Anti 50/50”, w ramach której powstał fundusz o wartości 50 tys. dolarów przeznaczony na rekompensaty dla kobiet, które musiały podzielić się rachunkiem podczas pierwszej randki.
Kampania „Anti 50/50” powstała jako odpowiedź na rosnącą popularność dzielenia kosztów pierwszych randek. Seeking, przy wsparciu Julii Fox, chce zwrócić uwagę na znaczenie hojności i gestów w relacjach romantycznych. Pomysł jest dość przewrotny: kobiety, które na pierwszych randkach zostały poproszone o podział rachunku, mogą ubiegać się o zwrot kosztu z puli 50 tys. dolarów.
Trudno jednak nie zauważyć, że sama dyskusja o tym, kto powinien zapłacić za kawę, drinka czy kolację, dotyka znacznie większego problemu. Z jednej strony mamy tradycyjne wyobrażenie mężczyzny jako osoby zabiegającej o względy kobiety, z drugiej – współczesne podejście do niezależności i równości w relacjach. Czy możemy oczekiwać, że dawne zasady etykiety pozostaną aktualne, skoro zmieniły się zarówno nasze możliwości finansowe, jak i sposób nawiązywania znajomości?
Zgodnie z klasyczną zasadą savoir-vivre'u za spotkanie płaci osoba, która zaprasza. W praktyce randkowej nie zawsze jednak łatwo wskazać, kto powinien przejąć ten obowiązek. W dobie aplikacji randkowych i mediów społecznościowych znajomość często rozwija się stopniowo, a decyzja o spotkaniu na żywo jest wspólna. Trudno więc jednoznacznie określić, kto tak naprawdę wyszedł z inicjatywą.
Równość nie zawsze oznacza to samo
Przez lata przyjęło się, że to mężczyzna powinien płacić na pierwszej randce. Argumentów na poparcie tej zasady nie brakuje. Wskazuje się między innymi na utrzymującą się lukę płacową, większe wydatki kobiet związane z wyglądem, a także na nierówności ekonomiczne, które wciąż są obecne w społeczeństwie. Z drugiej strony nie oznacza to automatycznie, że mężczyzna powinien rekompensować te wydatki, płacąc na pierwszym spotkaniu. Nie każda randka jest przecież transakcją, w której jedna osoba ponosi określone koszty, a druga ma obowiązek się za nie odwdzięczyć.
Warto też pamiętać, że sytuacja finansowa osób umawiających się na spotkanie może być zupełnie różna. Dlaczego więc z góry zakładać, że to mężczyzna powinien płacić, niezależnie od tego, ile zarabia, jaki jest jego status materialny i z kim się spotyka? Równość nie powinna polegać na automatycznym przypisywaniu obowiązków jednej ze stron na podstawie płci.
Dlatego podział rachunku 50/50 wydaje się całkiem rozsądnym rozwiązaniem. Szczególnie podczas pierwszego spotkania, które nie jest przecież obietnicą kolejnego, deklaracją związku ani zobowiązaniem do dalszego rozwijania znajomości. Dwie osoby decydują się spędzić razem czas, więc naturalne może być również wspólne pokrycie kosztów tego spotkania.
Nie oznacza to jednak, że ktoś nie może zaproponować, że zapłaci za całość. Jeśli jedna ze stron ma na to ochotę, stać ją na taki gest i nie oczekuje niczego w zamian, nie ma powodu, by z tego rezygnować. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy dobrowolny gest zmienia się w społeczne oczekiwanie, a płacenie zostaje uznane za obowiązek wynikający z płci.
Niezależność czy sposób na uniknięcie zobowiązań?
Coraz więcej kobiet nie traktuje dziś dzielenia rachunku jako czegoś negatywnego. Wręcz przeciwnie – dla części z nich możliwość zapłacenia za siebie jest ważnym elementem niezależności. Nie chcą czuć, że są komuś coś winne, szczególnie jeśli po pierwszym spotkaniu nie pojawi się ochota na kolejną randkę.
W tym kontekście płacenie za siebie może być również sposobem na wyznaczenie granic. Kobieta, która nie chce, by zaproszenie na drinka czy kolację zostało odczytane jako początek pewnego rodzaju zobowiązania, może uznać, że najprościej będzie uregulować swoją część rachunku.
Nie bez znaczenia jest również zmiana podejścia do współczesnego randkowania. Aplikacje sprawiły, że poznawanie nowych osób stało się łatwiejsze, ale niekoniecznie bardziej satysfakcjonujące. Duży wybór potencjalnych partnerów, powierzchowność pierwszych kontaktów, znikanie bez słowa czy trudności z nawiązaniem głębszej relacji sprawiają, że coraz częściej mówi się o heteropesymizmie, czyli rozczarowaniu heteroseksualnymi relacjami i braku wiary w ich powodzenie.
Czytaj także
W takich realiach pierwsza randka bywa raczej okazją do sprawdzenia, czy w ogóle warto kontynuować znajomość, niż początkiem romantycznej historii. Nie ma więc nic zaskakującego w tym, że kobiety chcą zachować finansową niezależność i nie dopisywać do wspólnej kawy czy drinka dodatkowego znaczenia.
Nie oznacza to oczywiście, że każda kobieta, która chce podzielić rachunek, kieruje się tymi samymi motywacjami. Dla jednej będzie to kwestia równości, dla drugiej komfortu, dla kolejnej sposób na uniknięcie poczucia zobowiązania.
Mniej sztywnych zasad, więcej rozmowy
Dyskusja o płaceniu za pierwsze randki wygląda nieco inaczej w przypadku osób tworzących związki nieheteronormatywne. W tych relacjach tradycyjny podział na mężczyznę, który zaprasza i płaci, oraz kobietę, która przyjmuje zaproszenie nie istnieje. Dlatego kwestie finansowe częściej wynikają z indywidualnej dynamiki relacji, możliwości materialnych i ustaleń między tymi osobami. Nie oznacza to oczywiście, że w relacjach nieheteronormatywnych nie ma żadnych oczekiwań czy nierówności. Pokazuje jednak, że płacenie za randkę nie musi być przypisane do konkretnej roli płciowej.
Co ważne, otwarte rozmawianie o pieniądzach może być w takich relacjach bardziej naturalne, ponieważ partnerzy nie mogą w takim samym stopniu polegać na tradycyjnych heteronormatywnych scenariuszach. Muszą częściej samodzielnie ustalać, co jest dla nich komfortowe i sprawiedliwe.
Najważniejsze, żeby nikt nie czuł się zobowiązany
Kampania z udziałem Julii Fox z pewnością przywraca temat płacenia na pierwszej randce do publicznej dyskusji, ale trudno uznać, że podział rachunku sam w sobie jest przejawem braku hojności czy zaangażowania. Podobnie jak trudno twierdzić, że mężczyzna, który płaci na pierwszej randce, automatycznie jest bardziej szarmancki i zainteresowany drugą osobą.
Może więc zamiast zastanawiać się, kto powinien zapłacić, warto po prostu zastanowić się, co będzie najlepszą opcją dla obu stron? Model 50/50 jest uczciwym i praktycznym rozwiązaniem, szczególnie kiedy dwie osoby dopiero się poznają. Nie odbiera randce romantycznego charakteru, nie świadczy o braku zainteresowania i nie musi oznaczać, że żadna ze stron nie docenia gestów.
Jeśli ktoś chce zaprosić drugą osobę na spotkanie i zapłacić za całość – świetnie. Jeśli obie osoby wolą podzielić się rachunkiem – również dobrze. Najważniejsze, by żadna z tych sytuacji nie wynikała z przymusu, społecznych oczekiwań czy przekonania, że płeć automatycznie determinuje finansowe obowiązki. Ostatecznie pierwsza randka powinna być przecież okazją do poznania drugiej osoby, a nie testem z tradycyjnych ról społecznych.






![Seks to szatan: serial „Body” na Netfliksie [TRAILER]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Flarge_2611120259_978412101_xlarge_6e09422f51.jpg&w=1920&q=80)


