Kto jeszcze mieszka w tej głowie? 6 poruszających seriali o zaburzeniach psychicznych

Camille wraca do rodzinnego miasteczka świeżo po pobycie w szpitalu psychiatrycznym, z butelką w torbie i długimi rękawami w wilgotnym, południowym upale. Blizny, które do ekranu zrobili charakteryzatorzy Adrien Morot i Kate Biscoe z medycznych silikonowych odlewów są tu dziennikiem.

Drugim biegunem serialu jest Adora (Patricia Clarkson, nagrodzona za tę rolę Złotym Globem), matka, której czułość ma konsystencję lukru na truciźnie. Przedostatni odcinek ujawnia, że Adora cierpi na zespół Münchhausena – w klasyfikacji DSM-5 nazywany zaburzeniem pozorowanym narzuconym innej osobie. Eksperci od tego zaburzenia zwracali uwagę na istotne odstępstwo od klinicznej normy: ofiarami Adory są nastolatka i dorosła kobieta, podczas gdy przeciętna diagnozowana ofiara ma około czterech lat. Zarazem przyznawali, że o Münchhausenie dawno tyle się nie mówiło.

Najbardziej przejmujące jest jednak to, że serial nie ustawia matki i córki po przeciwnych stronach kratek. Camille nosi ranę na skórze, Adora uciśniętą pod gorsetem dobrych manier. Obie są produktem tego samego domu z porcelaną i wentylatorami pod sufitem, w którym przemoc przekazuje się w linii żeńskiej jak rodzinną biżuterię.