Londyński klub fabric, znany z potężnego nagłośnienia i wibrującego parkietu, do 2030 roku będzie organizował koncerty w Katedrze św. Pawła. Tradycjonalistyczni chrześcijanie mówią o potwarzy, część środowiska muzyki elektronicznej – o snobizmie.
Od 2026 do 2030 roku klub staje się wyłącznym partnerem katedry w zakresie muzyki współczesnej. Pierwszy koncert zaplanowano na 29 października, a jego gwiazdą będzie The Cinematic Orchestra – brytyjski zespół łączący elementy jazzu i muzyki elektronicznej. Klub zaznacza, że to tylko pierwsze z wielu wydarzeń, które planuje.
Katedra i klub znają się nie od dziś
Pierwsze wydarzenie organizowane przez fabric w Katedrze św. Pawła miało miejsce już dwa lata temu – był to koncert RY X, australijskiego muzyka i jednego z najbardziej charakterystycznych artystów współczesnej muzyki alternatywnej. Rok później przyjechała tam Patti Smith.
Nie wszyscy akceptują nową współpracę
Były kapelan królowej Elżbiety II określił tę współpracę jako „zdradę wszystkich wiernych chrześcijan, którzy modlili się w tym miejscu”. Peregrine Hood, prezes Nelson Society i potomek starszego brata lorda Nelsona, nazwał ją obelgą i „aktem samookaleczenia”, a w rozmowie z „The Times” przyznał, że postawa katedry jest „głęboko przygnębiająca”. Z kolei dziennikarz Tribune Chrétienne powiedział, że „w dzisiejszych czasach wszystko uznaje się za dozwolone, nawet jeśli z punktu widzenia moralnego jest to postępowanie najgorsze z możliwych”. Konserwatywne środowiska religijne ewidentnie nie wspierają więc tego pomysłu, krytykując osoby odpowiedzialne i zarzucając im profanację.
Klub z przeszłością
Oburzenie powodowane jest nie tylko muzyką. Działający od 1999 roku Fabric ma bowiem na koncie historie, które zagwarantowały mu utratę licencji na jakiś czas. W 2016 roku dwóch 18-latków zmarło w osobnych incydentach po zażyciu narkotyków w klubie. Rada dzielnicy Islington odebrała wtedy fabric licencję, pisząc o panującej w nim „kulturze zażywania narkotyków”.
Zamknięcie wywołało falę sprzeciwu. Kampanię w obronie klubu poparli DJ-e, muzycy, bywalcy i politycy, a burmistrz Sadiq Khan skrytykował decyzję rady. W styczniu 2017 roku fabric wrócił na nowych warunkach, uzgodnionych z radą i policją – m.in. z wyższym minimalnym wiekiem wstępu i zaostrzoną kontrolą przy wejściu. Choć od incydentów minęła dekada, dla przeciwników elektroniki argument dalej jest gorący.
Katedra nie jest przypadkowym wyborem
Wnętrza zaprojektowanego przez sir Christophera Wrena nie da się porównać z klubową salą. Wielka przestrzeń i wysoka kopuła pozwalają na zupełnie inne rozchodzenie się dźwięku niż klasyczna klubowa aranżacja, a naturalny pogłos sprawia, że muzyka długo wybrzmiewa pod sklepieniem. Dlatego każde wydarzenie ma być zaprojektowane pod katedrę, a nie przeniesione tam z klubowej sali.
Katedra w komunikacie podkreśla, że koncerty są częścią szerszego planu otwierania budynku na nową publiczność, która w innych okolicznościach nie przekroczyłaby jego progu.Stałym bywalcom i wiernym mają z kolei pokazać znane wnętrze z innej perspektywy.
Wydarzenia w katedrze, mimo klubowego rodowodu organizatora, odbywać się będą na siedząco i przy minimalnym nagłośnieniu, co ma uspokoić konserwatorów zabytków. Konserwatorów poglądów – niekoniecznie.
Puste ławki, znikające kluby
Spór o Katedrę św. Pawła nie jest pierwszym tego typu w Anglii. W 2024 roku, gdy w katedrze w Canterbury zorganizowano pierwsze silent disco, petycję przeciwko nim podpisało ponad 3000 osób, a przed świątynią odbyło się czuwanie modlitewne. Protesty z czasem ucichły, a imprezy na spowszedniały. Cajetan Skowronski, który organizował tamte manifestacje, dziś alarmuje, że w Londynie wierni mają tańczyć na grobach Nelsona, Wellingtona, Wrena i Fleminga.
Ale utrzymanie zabytkowych gmachów kosztuje. Koncerty, wystawy i imprezy stają się jednym ze sposobów, by na nie zarobić.
Obrońcy współpracy odpowiadają na krytykę
Ostra krytyka, z jaką spotkała się współpraca, nie pozostała bez odpowiedzi. Na łamach City AM padł argument, że nie ma racjonalnego powodu, by uznawać muzykę taneczną za mniej wartościową niż muzyka klasyczna czy sakralna. Obrońcy współpracy porównują DJ-ów do kompozytorów, a tak silną negatywną reakcję przypisują stygmatyzacji i snobizmowi.
Spór nie rozchodzi się bowiem o muzykę, bo ona rozbrzmiewa w niej od ponad 300 lat. Różnica leży w przypisywanym jej znaczeniu – które dla krytyków współpracy w przypadku syntezatora jest mniejsze, niż w przypadku organów.
