Moda od zarania dziejów balansuje na cienkiej granicy między miłością a nienawiścią, zawzięcie próbując udowodnić światu, że warto ją kochać. Nowa generacja modowych fanatyków udowadnia jednak, że na zgliszczach modowego pobojowiska można stworzyć nowy, bezkompromisowy nurt, karmiący się synergią zachwytu i oburzenia. Poznajcie Brendęhashtag, zawziętą krytyczkę i miłośniczkę everything fashion.
W dobie demokratyzacji Internetu, influencerskich przepaści bez dna i czeluści miernych opinii, Brendahashtag pozostaje jednym z najważniejszych głosów wnętrza przemysłu modowego. Jako influencerka regularnie pojawia się i komentuje najgorętsze pokazy modowe, prywatnie przyjaźni się z Rickiem Owensem, a zawodowo związana jest z 032c, gdzie poza prowadzeniem kultowej serii „Brenda’s Business” obejmuje stanowisko Fashion-editor-at-large.
Choć w jej szafie brakuje różnorodności, nie sposób nie doszukać się w niej zawistnych spojrzeń modowych entuzjastów, bo kolekcjonerska smykałka Brendyhashtag pozwoliła jej stworzyć ogromną kolekcję archiwalnych egzemplarzy takich postaci jak Issey Miyake, Rei Kawakubo czy Yohji Yamamoto. Kto ma wiedzieć ten wie, że Brenda Weischer, bo właśnie to imię kryje się pod jej powszechnie znanym pseudonimem, to już nisza sama w sobie.
Autorytet wybudowała na głosie. Donośnym, do bólu szczerym i nigdy nie owijającym w bawełnę, systematycznie demaskującym niesprawiedliwości i nieścisłości przemysłu modowego. I choć moda z zasady Rolanda Barthes'a karmi się iluzją, wygląda na to, że to właśnie szczerość i autentyczność stają się jej niezastępowalną walutą. A historia jednoznacznie pokazuje, że modowy półświatek kocha wszystkich swoich „synów marnotrawnych”, wiecznie balansujących pomiędzy miłosnym zachwytem a gorejącą nienawiścią do świata, którego są częścią.
Forma, która jednoczy
Twórczość Brendyhashtag to jednak nie Menkesowska krytyka, a osobny nurt płynący symultanicznie z ciętym żartem, nikłą powagą i autentycznością przypominającą świadomo-nieświadomy strumień myśli. Format, którym operuje Brenda, stwarza atmosferę bliskości i intymności, gwarantując merytoryczne, acz przystępne treści dla zarówno głodnych, jak i właściwie najedzonych. W jej kultowym Instagramie można znaleźć szybkie zapiski na temat najnowszego pokazu Gucci zeskrinowane z wysłanego maila albo notatek w telefonie, które pół-zdaniami na gorąco podsumowują obecny system obsadzania pierwszych rzędów tygodni mody.
Jej Substack to krótkie teksty przeplatane memami, obrazkami, i spostrzeżeniami, z którymi łatwo się utożsamić każdej osobie pasjonującej się modą lub próbującej zrobić w niej karierę. Z dystansem opisuje swoją pracę, wielokrotnie podkreślając jej cyniczny i trywialny charakter, jednocześnie głośno mówiąc o realiach panujących w branży - współprace z gigantami modowymi za śmieszne stawki, konkurowanie z mniej utalentowanymi, ale za to bardziej rozpoznawalnymi twórcami, czy niebotyczne wymagania zmuszające niezależnych artystów do naginania własnego honoru.
Parasocial, czyli leczenie samotności internetowymi twórcami
W swoim ostatnim hot take’u Brenda opublikowała przypadkowo odkryte wspomnienia własnej drogi – dziesiątki przykurzonych maili do agencji PR-owych, brak odpowiedzi i najtańsze noclegi Paryża, by móc choćby odbić się od drzwi. Jako gościnna wykładowczyni na Central Saint Martins, Weischer często zwraca się do ludzi, którzy dopiero zaczynają budować swoje pozycje; pozycje, do których, nomen omen, często nie docierają. Choć Brenda zapewnia, że „wstyd jest wstydem tylko, gdy się wstydzisz”, wielu młodych twórców po nierównej i długiej walce odpuszcza zanim włoży przysłowiową stopę w drzwi. O ich zamkniętym i elitarnym charakterze mówi się coraz głośniej, a prym wiedzie nie tylko Brendahashtag, ale też Olya Kuryshchuk, założycielka i redaktorka naczelna magazynu 1granary. Choć obie platformy opierają się na podobnych treściach, Brendę wyróżnia nie samo krytyczne oko, ale też personalne, ludzkie spojrzenie na branżowe przeciwności losu, z zaznaczeniem jak je pokonać. Jako ważna osobowość modowa Brenda pokazuje, że być mentorem to nie to samo co być jednym z nas.
W ostatnim raporcie „A Year in Data 2025”, agencja PR-owa Karla Otto sugeruje, że ten sukces nie wziął się znikąd. Słowem roku 2025, wybranym przez Cambridge Dictionary, było „parasocial”, działające jako trafny komentarz globalnej epidemii samotności. W raporcie Karli Otto „parasocial” określa przede wszystkim desperackie poszukiwanie międzyludzkich interakcji z twórcami internetowymi, którzy wygrywają swoje społeczności bliskością i autentycznością.
Niegodnym byłoby sugerować, że kariera brendyhashtag, od lat spójna i trzymająca się jednolitych zasad, mogłaby być na tyle wykalkulowaną rzeczywistością; jednak jej historia i droga do sukcesu pokazuje ogromną wyrwę w systemie modowym - w systemie, w którym jego uczestnicy desperacko szukają siebie nawzajem, by połączyć się w pogoni za autentycznością, której modowa iluzoryczność skutecznie oponuje.
