Aslan z makijażem Bowiego w nowym filmie o Narnii. Chrześcijanie protestują

Do niedawna największym echem z planu nowej Narnii było samo nazwisko reżyserki. Greta Gerwig, wciąż na fali sukcesu „Barbie”, od 2023 roku pracuje dla Netfliksa nad ekranizacją serii powieści C.S. Lewisa, a pierwszą z nich (wbrew kolejności wydawniczej) będzie „Siostrzeniec czarodzieja” – opowieść o narodzinach samej Narnii. Budżet: 200 milionów dolarów. W obsadzie młodzi debiutanci David McKenna i Beatrice Campbell jako Digory i Polly, obok nich Emma Mackey jako Biała Czarownica, Carey Mulligan, Daniel Craig i Ciarán Hinds. Muzykę komponują Mark Ronson i Andrew Wyatt. Na papierze to bezpieczny powrót do jednej z najbardziej lubianych sag fantasy XX wieku.

„Empire” publikuje okładkę

17 września magazyn pokazał pierwsze oficjalne zdjęcie Aslana, wywołując tym samym internetową burzę. Wielki lew ma tu parę oczu o różnych barwach i czerwony pas przebiegający przez czoło niczym blizna. Gerwig w towarzyszącym wywiadzie przyznała, że całą produkcję traktowała jak rockową operę, czerpiąc garściami z estetyki i muzyki Davida Bowiego, Paula McCartneya, Davida Gilmoura, Pete’a Townshenda i Jimmy’ego Page’a. Później doszła informacja, która ostatecznie rozpaliła dyskusję: głosu Aslanowi użyczy Meryl Streep.

Wybór 77-letniej aktorki do roli majestatycznego lwa wywołał największe kontrowersje. Aslan w książkach Lewisa jest autorską, w pełni świadomą alegorią Chrystusa: stwórca świata, który umiera i zmartwychwstaje. Dla wielu chrześcijańskich czytelników oddanie głosu tej postaci kobiecie stanowi zaprzeczenie znaczenia, które nadał jej autor. Jeden z komentujących nazwał nawet tę decyzję policzkiem wymierzonym w geniusz Lewisa. Gerwig tłumaczy wybór: mówi, że szukała aktora z powagą, ale bez ponuractwa, kogoś po siedemdziesiątce, kto zachował przy tym dziecięcą zdolność do zdziwienia światem. I kogoś wybitnego w dziedzinie aktorstwa. Lista osób spełniająca te kryteria nie była długa.

Fantastyczna opera rockowa

Druga fala krytyki dotyczy właśnie rockowej stylizacji. W dyskusji pod pierwszymi doniesieniami pojawiły się głosy, że scena stworzenia Narnii powinna kojarzyć się z sacrum, nie z glam rockiem. W książce świat wyłania się ze śpiewu Aslana w niemal bezpośrednim echu Księgi Rodzaju. Jeden z internautów napisał, że twórcy filmu prezentują metaforę Boga stwarzającego świat pieśnią, a jedynym skojarzeniem, jakie się przy tym nasuwa, jest rock i Bowie zamiast Ewangelii. Inny ujął to ostrzej, zarzucając produkcji, że jej właściwym celem jest przejęcie czegoś głęboko chrześcijańskiego i odarcie tego z aspektu religijnego.

Produkcyjna podróż w czasie

Trzecia zmiana budzi mniej emocji, a więcej logistycznych pytań. Lewis osadził akcję „Siostrzeńca czarodzieja” na początku XX wieku, w edwardiańskiej Anglii, podczas gdy „Lew, Czarownica i stara szafa” rozgrywa się w czasie II wojny światowej. Gerwig przenosi wydarzenia „Siostrzeńca” do lat pięćdziesiątych, co w praktyce rozjeżdża się z resztą sagi: dorosły Digory z kolejnej książki musiałby być profesorem w trakcie wojny, która według nowej chronologii jeszcze się nie wydarzyła. Ta zmiana może wymusić napisanie całej linii czasowej serii od nowa, a fani spekulują, czy jest to możliwe do zrobienia w logiczny sposób.

Druga strona medalu

Nie brakuje też głosów studzących temperaturę sporu. Koniec końców, „Opowieści z Narnii” to przede wszystkim powieść fantasy, a chrześcijańska symbolika jest jedną z możliwych interpretacji – nie jedyną obowiązującą. Niektórzy doceniają odwagę wizualną projektu – odważne kostiumy, fotosy w złotych barwach, wszystko w rockowej oprawce inspirowanej Bowiem.

Na razie więc oglądamy spór toczący się wyłącznie wokół jednego zdjęcia i garści wywiadów. Premierę kinową zaplanowano na 12 lutego 2027 roku. Na Netfliksie „Narnia: The Magician's Nephew” pojawi się dwa miesiące później, 2 kwietnia. Czy rockowy Aslan przekona widzów bardziej niż internetowych komentatorów?