Wenecka podróż w stronę japońskiego rzemiosła

Głównym punktem odbywającego się w dniach 23-25 września wyjazdu prasowego „Mazda Craft Journeys” była wizyta na wystawie zorganizowanej w zabytkowych wnętrzach Fondazione Giorgio Cini. Scenografia Es Devlin zmieniła tę przestrzeń w poetycki świat oparty na grze świateł, luster i odbić w tafli wody. W takiej oprawie eksplorowałem filozofię „Crafted with Japanese Soul”, która stawia autentyczny dotyk ludzkich rąk i emocjonalną więź z przedmiotem ponad cyfrową automatyzację.

Między wschodem a zachodem

Szczególne wrażenie zrobił na mnie pokaz sztuki na żywo w wykonaniu japońskiego malarza i kaligrafa Taró Nordberga. Syn Szwajcara i Japonki łączy w swojej pracy wpływy Wschodu i Zachodu, a jego koncept „nouveau japonisme” to odnowiony, współczesny wpływ japońskiej estetyki na sztukę zachodnią. Artysta malował jednocześnie na płótnie, sięgając po dawne techniki, i na karoserii samochodu. Obserwowałem, z jakim skupieniem prowadzi pędzel, i trudno było nie zauważyć, jak ogromną rolę w japońskiej kulturze odgrywają cierpliwość i szacunek do każdego detalu.

Nie była to typowa prezentacja marki. Wystawa skupiała się na materiałach: ceramice, szkle, papierze, na łączeniu różnych tworzyw i tworzeniu czegoś nowego ze starych rzeczy. Mazda nie próbowała tu dominować, tylko wpisywała się w całość. Ta harmonia mnie natchnęła i pobudziła do myślenia. To nie był tylko pokaz pomysłu na komunikację, ale też tego, jak marka sama siebie widzi.

Dużo znaczyła też atmosfera

Przez trzy dni Mazda zgromadziła na jednej wyspie dziennikarzy, trendsetterów i influencerów z całego świata. Nowy model, elektryczną Mazdę CX-6e odkrywaliśmy, jeżdżąc po pięknych terenach wokół Wenecji, także po wzgórzach, które znają tylko ci, którzy tam bywają. Wieczorem mogliśmy zachwycać się scenerią włoskiej architektury i wystawy. To było doznanie na pograniczu inspiracji i prezentacji, a jednocześnie okazja, by wymieszać się z innymi ludźmi i wymienić opinie oraz refleksje.

Drugiego dnia mogliśmy nie tylko podziwiać efekty pracy 500 par rąk z całego świata, ale też sami sięgnąć po narzędzia. Pod okiem Anity Cerrato i Chiary Lorenzetti poznawaliśmy tajniki kintsugi, czyli sztuki naprawy ceramiki złotem, w której niedoskonałość staje się walorem. Wspólnie rzeźbiliśmy też drewniane pieczęcie hanko, a stemplowane papierowe kwiaty ze znakami 匠之心, oznaczającymi „ducha rzemiosła”, trafiały do wspólnej instalacji.

To właśnie kintsugi zostało ze mną najdłużej. Metody klejenia, malowania i recyklingowania mogą być terapeutyczne. Wiążą się z medytacją, wyciszeniem i cierpliwością, a jednocześnie z wiedzą, jak połączyć różne materiały, farby, a nawet pył ze złota. Wcześniej były to dla mnie rzeczy zupełnie obce, a tu okazały się swoistą medytacją. Było to niesamowicie wyciszające, a świadomość, że ta tradycja sięga setek lat wstecz, dodawała jej jeszcze więcej uroku.

Do Wenecji jechałem ze skojarzeniami, które miałem od dawna: precyzja, design, japońskość. Wróciłem z przekonaniem, że za tymi słowami stoi coś jeszcze, czyli szacunek do czasu, materiału i ludzkich rąk.