Kultowe przybory szkolne w PRL-u – pamiętacie taką wyprawkę?

Kultowe obuwie dziewczęce, obowiązujące w szkołach podstawowych. Czeszki były w kolorze białym, granatowym, a przy odrobinie szczęścia czarnym. W zasadzie wygodne, niestety made in China. Z dostępem do czeszek bywało różnie, stąd nosiło się je z dumą – były gwarancją wysokiej pozycji w szkolnej hierarchii.

Obecnie nikt nie zwraca na nie uwagi, ale 40 lat temu były ważnym elementem szkolnego wyposażenia. Kolorowe gumki rzadko spełniały swoje zadanie wymazywania, za to pachniały zachodnim luksusem. Przedmiot scalający klasowe relacje ze względu na częste wypożyczania.

To tak naprawdę nie pastele, a kredki. 12 kolorów to paleta barw nieznana polskim dzieciom w szarej prl-owskiej rzeczywistości. Dodawała skrzydeł.

Jedyne dostępne – Bambino. Kredki świecowe nie mają zapachu i posiadają w swoim składzie parafinę, dlatego są wytrzymałe na złamania i mają bardzo podobne właściwości do kredek woskowych. W PRL-u rarytas, ale i część szkolnego niezbędnika.

Legitymacja szkolna w zasadzie niewiele różniła się od tych obecnych, ale kultowe etiu jest tylko jedno. I wygląda tak. ICONIC.

Inżynierowie z podstawówki. Zanim jeszcze nauczyłeś się dobrze pisać – już znałeś pismo techniczne. Sens posiadania tej umiejętności przez 9-latków nie był do końca jasny, ale ćwiczenie ręki całkiem niezłe.

Narzędzie zarządzania umysłami ludzkimi – kolorowy tornister był tak rzadko dostępnym obiektem, że jego posiadacz natychmiast znajdował się w klasowej trójce jako osoba ważna. Lub przeciwnie, spotykał go szkolny ostracyzm, w końcu jak mawia stare, rycerskie przysłowie „jeden za wszystkich ... ”

Obecnie flet, niegdyś cymbałki. Instrument obowiązkowy na lekcji muzyki. Poprawna nazwa to metalofon, ponieważ dźwięk wydobywa się po uderzeniu w płytkę wykonaną z metalu. 10 tonów wystarczyło, żeby zagrać wszystkie pieśni patriotyczne – polskie i radzieckie. Konkurs chopinowski? Bicz pls.