Dlaczego płaczemy nawet po dobrym seksie?

Naukowcy wyróżniają zazwyczaj cztery fazy interakcji seksualnej – pobudzenia seksualnego, plateau, orgazmu i odprężenia. W ostatniej fazie napięcie mięśniowe towarzyszące podnieceniu ustępuje, a do naszej krwi uwalniane są hormony odpowiedzialne za odprężenie psychiczne, fizyczne i poprawę samopoczucia. Smutek pojawiający się nawet po satysfakcjonującym zbliżeniu seksualnym, najprawdopodobniej świadczy o zakłóceniach w ostatniej z faz.

Płacz nie jest zdeterminowany płcią

Choć dotychczas zjawisko badane było tylko w kontekście kobiet, prawie równie często mierzą się z nim mężczyźni. Według najnowszych raportów smutku po udanym stosunku doświadczyło nawet 46% kobiet i 41% mężczyzn. Jednorazowe lub rzadko zdarzające się przypadki lekarze radzą uznać za coś normalnego – jednak regularnie pojawiające się uczucie przygnębienia może świadczyć o zaburzeniach gospodarki hormonalnej.

Zmiana dyskursu i rozszerzenie go na mężczyzn to ogromny krok. Krok w stronę akceptacji i normalizacji emocji, które występują, jak się okazuje, niezależnie od płci. Jednocześnie, sposoby terapii mogą różnić się zależnie od płci – szczególnie tej społecznej, wiążącej się z oczekiwaniami, stereotypami i sposobem wychowania.

Faza odprężenia to niezbadane pole

Pierwsze trzy fazy zbliżenia seksualnego: pobudzenie, plateau i orgazm są przedmiotem badań od wielu lat, a naukowcy nie mają problemu z ich zrozumieniem. W przypadku ostatniej fazy – odprężenia – sprawa ma się zgoła inaczej. Mimo prowadzonych badań, to, co o niej wiemy, opiera się w znacznej mierze na niepotwierdzonych doniesieniach.

Często odbierana jako pozytywna emocjonalnie, jest czasem, w którym kochankowie łączą się i zapewniają sobie poczucie bliskości zarówno poprzez rozmowy, jak i przytulanie i pocałunki. Jest to też faza, na którą najczęściej narzekają kobiety – mówiąc, że czują się niezaopiekowane, gdy ich osoba partnerska po stosunku odwraca się na drugi bok i zamiast przytulić się do nich, przytula głowę do poduszki.

Naukowcy twierdzą, że lepiej jest myśleć o dysforii po stosunku płciowym jako o części normalnego zakresu emocji, mogących pojawić się przy okazji doświadczeń seksualnych, niż o zaburzeniu. Badania biorące pod uwagę także doświadczenia mężczyzn mają siłę przełamania krzywdzącego stereotypu, sugerującego, że zawsze mają oni ochotę na seks. Bo mówiąc o emocjach, warto mówić szeroko – a nie zawężać dyskurs tylko do jednej płci.