Uczyć się kochać konieczność rzeczy.
„Każdy pozwala sobie na wyrażanie swoje pragnień i najdroższych myśli: więc i ja powiem, czego dziś życzę sobie od samego siebie i która myśl pierwsza w tym roku przebiegła mi przez serce – która myśl ma być dla mnie powodem, gwarancją i słodyczą całego dalszego życia! Chcę coraz bardziej uczyć się widzieć to, co w rzeczach konieczne, jako piękne – wówczas będę jednym z tych, którzy czynią rzeczy pięknymi. Amor fati: niech to będzie odtąd moja miłość! Nie chcę oskarżać; nie chcę nawet oskarżać tych, którzy oskarżają. Niech odwracanie wzroku będzie moją jedyną negacją! […]”.
F. Nietzsche, The Gay Science, przeł. W. Kaufmann, Vintage Books, New York 1974, ks. IV, § 276, s. 223. Przekład polski własny.
Są miesiące, które trzeba przeczekać, są również takie, które trzeba pokochać. Listopad wystawia nas na próbę. Nic więcej nie potrafię napisać. Niech zebrane wystawy w tym przewodniku pozwolą wam podejść z czułością wobec konieczności.
Szósta edycja Open Eyes Art Festival odbywa się pod hasłem „Roje i watahy” i dotyczy napięcia między jednostką a wspólnotą. Trudno o lepsze tło dla kolektywu. Grupa Gruz, czyli Kornelia Bolechała, Agata Chrobak, Basia Dubis, Sonia Góral, Magdalena Kłosowska i Olga Neugebauer, pokazuje w ramach przeglądu „Open Art: Od świtu do zmierzchu” dwa projekty: „To co po nas chodzi” i „Upióóór”.
![Inga Wójcik: „Mam kilka stosów prac wyklętych” [WYWIAD]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Fsmall_IMG_1029_kopia_8f28fb66e5.jpg&w=1920&q=75)
