Jak zapobiegać utracie przyjaźni według Harvard Studies? [BADANIE]

Badacze nazywają to friendship recession. Rozpad więzi w dorosłości rzadko wynika z konfliktów, częściej po prostu każdy zapada się we własną bańkę: praca, rata kredytu, kalendarz wypełniony po brzegi. I jeszcze to ciche pytanie, które kręci się gdzieś z tyłu głowy: co sobie pomyślą? Zresztą, kiedy przeglądacie stare zdjęcia klasowe, na kogo patrzycie najpierw? No właśnie.

W dobie komunikacji cyfrowej piszemy do siebie i wysyłamy emotki zamiast pokazywać prawdziwe emocje. Niektóre relacje, nawet te zawiązane mocno, zaczynają się plątać pod nogami jak sznurówki na wuefie. Czasem ludzie się po prostu zmieniają. Nic na to nie ma. Ale co, jeśli węzeł gordyjski wcale nie jest konieczny, żeby przyjaźń przetrwała? Co, jeśli wystarczy starannie zapleciony warkocz i granie do jednej bramki?

Mówi się: kult pracy, pęd, późny kapitalizm, obojętność, brak czasu. I tak, to wszystko prawda. Samotność piątkowego wieczoru stała się tak oczywistym elementem krajobrazu, że wytykanie jej palcem brzmi jak florals for spring – groundbreaking. Zwykle w tym miejscu kogoś się ukrzyżowuje, najczęściej technologię. Tyle że smartfon to nie winowajca.

Z definicji social media mają łączyć. Że tak się nie dzieje — to nie wina Instagrama, tylko nasza własna, bardzo wielka wina. Nie chodzi mi nawet o fenomen internet friends, ani o to, że odpisanie na czyjąś instastory ze słowem „oppsie daisy” zastępuje kontakt. Ale dla mnie taki moment to pretekst, żeby napisać: następną kawę wypijemy razem. I właśnie o takim wychodzeniu z inicjatywą chcę tu opowiedzieć. Stagnacja, której doświadczamy podczas doom scrollowania, wynika z oddawania całej mocy sprawczej maszynie. Pora zawinąć rękawy.

Pielęgnowanie przyjaźni przypomina uczenie się biologii: nic nie da się nadrobić jedną zarwaną nocką. Trzeba do tego przysiąść i systematycznie przerabiać materiał. W przyjaźni notatek nie ma, ale jest coś innego, metafizycznego: materiał emocjonalny. Najtrwalszy – o ile się o niego dba.

Zastanawiacie się pewnie, czemu w filmach o amerykańskim liceum – weźmy klasyk niezawodny, „Klub Winowajców” Johna Hughesa – bohaterowie na początku się nie znoszą, a w miarę wspólnego przeżywania i dzielenia się emocjami zaczynają się otwierać, lubić, a przy okazji odnajdują samych siebie. Aktywne słuchanie, kontakt wzrokowy, komunikacja – werbalna, niewerbalna i niebanalna – to właśnie przepis na relację, nawet dopiero zawiązywaną. Nasze życie nie jest scenariuszem Hughesa. Ale sporo można się z niego nauczyć.

Nie będę tu streszczał „Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi” Carnegie'ego – to nie kartkówka z lektury. Zresztą nic tam odkrywczego nie ma. Zamiast tego: lista dziesięciu side questów, bo poważne rzeczy wymagają czasem niepoważnej formy.

10 rzeczy, które naprawdę zbliżają:

1. Długi spacer bez telefonów. Naprawdę, bez telefonów.

2. Thrift shop i styling wzajemny – wychodzenie ze strefy komfortu w dosłownym znaczeniu.

3. Kartka, długopis, cisza – napiszcie, co lubicie w sobie nawzajem. Skupienie i dostrzeganie to umiejętności, które trzeba ćwiczyć.

4. Trudny przepis z tego, co macie w domu. Chaos w kuchni bardzo sprzyja szczerości.

5. Wspólna playlista, wasza piosenka i jakiś absurdalny układ taneczny do niej – ruch, endorfiny, odkrywanie nowych brzmień.

6. Wsiadajcie w losowy autobus i jedźcie przed siebie. Wróćcie inną drogą.

7. O północy do miejskiej fontanny (wiosna/lato) albo sauna i morsowanie w chłodniejszych porach – drastyczne zmiany temperatury robią z emocjami rzeczy, których terapia nie robi.

8. Ulubiony film na mute i własny dubbing.

9. Całą noc na placu zabaw, o świcie wschód słońca. Takie rozmowy zdarzają się tylko na huśtawce.

10. Planszówki – im głupsze, tym lepiej.

A jeśli to wszystko zawiedzie: zróbcie własną listę. Nie musicie przepisywać ode mnie. Bądźcie dla siebie otwarci. Nawet jeśli kontakt urwał się na jakiś czas, emocjonalne powiązania zostają, wystarczy poprawić rozluźnione końce. Systematycznie, w małych niepoważnych rzeczach. Ja właśnie wychodzę ze znajomymi na Amelię w oryginale, czyli po francusku.

PS: Nikt z nas francuskiego w liceum nie miał. Sacrebleu!