Co następuje po śmierci? To jedno z tych fundamentalnych pytań, które od wieków nie dają spokoju filozofom, teologom, naukowcom i najzwyklejszym ludziom. Odpowiedź na nie jest papierkiem lakmusowym naszego światopoglądu – dla jednych zakorzeniona w wierze i duchowości, dla innych ateistycznym, naukowym racjonalizmie.
Jedni widzą w śmierci początek kolejnej podróży, inni jej definitywny koniec. Niezależnie jednak od przekonań, sama skala prób wyjaśnienia tej tajemnicy pokazuje, jak silna jest w człowieku potrzeba oswojenia nieznanego. Przez wieki powstały setki teorii, religijnych wizji i filozoficznych koncepcji. Mimo to do dziś nie istnieje jedna odpowiedź – ta ostateczna, wspólna i bezdyskusyjna. Być może dlatego, że po prostu jej nie ma. A może granica, której tak rozpaczliwie próbujemy nadać konkretny kształt, wymyka się ramom wszelkich definicji.
W tym zestawieniu przyglądamy się jednak nie tyle temu, co może czekać po drugiej stronie, ile samej granicy między życiem a śmiercią – przestrzeni równie tajemniczej, co niepokojącej. Bohaterowie wybranych filmów balansują właśnie na tej cienkiej linii. Nie wiedzą, co jest jeszcze rzeczywistością, ile czasu im pozostało i czy wydarzenia, których doświadczają, nie są jedynie projekcją ich własnego umysłu. To klaustrofobiczna strefa zawieszenia – miejsce pomiędzy końcem a czymś, co dopiero ma nadejść.
Mężczyzna, który przeżył katastrofę lotniczą, zaczyna odczuwać osobliwe wyzbycie się strachu – nietypową formę PTSD. Brzmi prosto? To właśnie cała sztuka Petera Weira – reżysera, który transcendencji i ukrytych napięć szuka w najbardziej zwyczajnych aspektach rzeczywistości. W ramach z pozoru prostego zarysu fabularnego „Bez lęku” staje się niezwykle poruszającym traktatem o człowieku zawieszonym pomiędzy dwoma stanami.
Z jednej strony jego życie toczy się dalej, z drugiej – zdaje się, że wciąż nie opuścił miejsca, w którym otarł się o śmierć. W katastrofie zginęło wielu ludzi, inni stracili bliskich, a on sam – jakby dotknięty metafizycznym światłem – odnajduje niewytłumaczalny spokój i pomaga ocalałym. To jeden z najbardziej wzruszających portretów figury niemal chrystusowej, a jednocześnie boleśnie ludzkiej. A finał? Dosłownie wbija w fotel, nie pozwalając o sobie zapomnieć.
![Piotr Chomczyński: „Chcemy się bać, ale na własnych zasadach” [WYWIAD]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Fmedium_Piotr_Chomczynski_4_3d5fbd7392.webp&w=1920&q=80)
