Oprawy tras koncertowych raperów, scenografie eventów marek beauty i pop-up’ów dla influencerów, a do tego ekspozytory dla warszawskiej galerii Objekt. Scenografka Zosia Kozłowska kocha szybkie tempo, różnorodność i brak rutyny. W pośpiechu schodzi z drabiny na montażu dla premiery ukochanego przez Polaków serialu „1670”, by opowiedzieć nam o wyzwaniach w pracy set designera, szukaniu ścieżki w branży kreatywnej i zaufaniu do samej siebie. W dłoni nadal trzyma kawałek słomianej kukły.
Cofnijmy się do początku. Jak trafiłaś do stolicy i branży, w której obecnie działasz?
Jestem z Białegostoku, z Podlasia, ale zawsze czułam potrzebę, żeby stamtąd wyjechać. Studiowałam wzornictwo na ASP w Warszawie, na studiach zaczęłam iść trochę w kierunku scenografii jako asystentka, robiłam jakieś mniejsze własne projekty. Teraz mija mój czwarty rok w branży. Działam raczej komercyjnie. Dziś większość moich projektów wydarza się w Warszawie, gdzie mieszkam, choć dzięki zleceniom coraz więcej podróżuję.
Zazwyczaj gdy słyszymy „scenografia”, kojarzy nam się to głównie z teatrem i filmem. Jak znalazłaś swoją ścieżkę w tej dziedzinie?
Wciąż mam poczucie, że zawód scenografa w takim wydaniu, w jakim ja go realizuję, to nisza. Pewnie jestem w stanie wymienić mniej niż dziesięć nazwisk, które działają na tym rynku. To dość młody zawód, bo same eventy są świeżą i hot formą marketingu. Sama na przestrzeni czterech lat zaobserwowałam różnicę pomiędzy moimi początkami pracy w reklamie przy sesjach foto i wideo a wydarzeniami, przy których pracuję teraz. Na to, jak trafiłam do zawodu, składa się trochę szczęścia i przypadku, a trochę poczucia, które rodziło się we mnie jeszcze podczas licencjatu. Mimo że na ASP jest scenografia jako kierunek, dotyczy ona przede wszystkim oprawy teatralno-filmowej, a to nie przy niej chciałam pracować… Choć teraz trochę się to zmieniło – mam marzenia o teatrze. Pod koniec studiów poczułam, jak mój zapał do wzornictwa i mojego wyobrażenia o jego przyszłości się wyczerpuje. Zbyt wolna okazała się dla mnie dynamika projektowania, a następnie wdrażania produktu. Świat reklamy jest szybszy – to moje tempo. Potrzebowałam zmiany i skontaktowałam się ze scenografką Anią Witko. Asystowałam jej przez kilka miesięcy, potem zaczęłam dostawać własne projekty.
Twoim promotorem był Tomek Rygalik... i mimo wszystko nie zachęcił cię do mebla?
Był super promotorem, dla mnie najciekawszą osobą na ASP! Chodziło raczej o moje własne poczucie. Miałam okazję zaprojektować kilka mebli jako projekty studenckie i po prostu mnie to nie jarało. Moment krytyczny przyszedł na ostatnim roku – przed dyplomem poszłam na staż do studia projektowego i przez miesiąc siedziałam przed komputerem, tworząc rysunki techniczne. Zarobiłam pięćset złotych. Strasznie się zmęczyłam takim etatowym trybem i wiedziałam już, że to nie dla mnie. Musiałam szukać dalej.
Jakie trendy widzisz w przyszłości scenografii eventowej? Cyfrowe? Ekologiczne?
To bardzo ciekawe, szczególnie że jest to nowy obszar – w tej formie, jaką zyskał dzisiaj. Wydarzenia organizowane są z wielką pompą i jednocześnie trwają bardzo krótko.
Czuję, że eventy mają przyszłość i marki chcą je robić. Ten, kto jeszcze nie urządził takiego wydarzenia, rzuca się na to. Popularność rośnie. Kiedy obserwuje świat foto i wideo, przekonuję się na własnej skórze, że mam tej pracy mniej pewnie też dzięki AI – inaczej można robić reklamy i sesje zdjęciowe, niekoniecznie oddolnie.
Często czujesz, że projektujesz przestrzeń pod to, by wyglądała dobrze na Instagramie?
Chyba o to trochę chodzi. Jest do dosyć przerażające, że wszystko kręci się wokół tego, ale często musimy skupiać się właśnie na tym, by miejsce wyglądało ładnie na zdjęciach. Staram się dbać o jakość i o to, aby w rzeczywistości też wszystko prezentowało się dobrze, choć nie zliczę, ile razy używam w pracy słowa „photo op”. Większość tych eventów, przy których pracuję, robiona jest przecież dla influencerów, taka jest ich natura. Bardzo dużą satysfakcję przynosi mi natomiast praca przy wydarzeniach organizowanych dla ludzi z zewnątrz, jak fan experience urządzane przez Netflixa. Miło widzieć reakcję na scenografię i przeżycia osób, dla których nie jest to codzienność.
Pozostajesz w strefie wizualnej czy wychodzisz swoimi scenografiami poza estetykę?
To zależy od skali, liczby osób, które pracują przy projekcie. Czasem scenariusze eventu są bardzo skomplikowane, ale to nie leży w mojej gestii. Ja odpowiadam za aspekt wizualny… chociaż przy takim tempie pracy często wykraczam poza rolę scenografa i zajmuję się tematami produkcyjnymi.
Twoja praca to przede wszystkim wyzwania kreatywne czy może w dużej mierze logistyczne?
Chyba pół na pół. Jest dużo pracy kreatywnej i zawsze mam duże pole dla swojej twórczości, ale drugie tyle to rozwiązywanie problemów, dopinanie zadań w czasie i praca z ludźmi, która może być bardzo trudna, rozmowa z klientami, wykonawcami i podwykonawcami. Pracuję też z materiałami, które potrafią być upierdliwe. Codziennie napotykam jakiś problem lub problemik, który trzeba rozwiązać. Często wyobrażamy sobie coś, co na wizkach i prezentacjach wygląda super, a potem wszystko trzeba przenieść do rzeczywistości. To wymaga ogromnej organizacji i stanowi dużą część mojej pracy.
Jakie skille musi mieć scenografka?
Doceniam swoją umiejętność wyobraźni przestrzennej. Zanim zobaczę realizację, muszę być pewna, że projekt będzie wyglądał dobrze, a nierzadko decyzje o finalnej formie trzeba podejmować szybko, na miejscu, podczas montażu. Każdy event jest inny, więc za każdym razem inna scenografia powstaje po raz pierwszy. Oświetleniowcy muszą się na bieżąco dostosowywać do venue, ustawiać lampy na nowo, ale działają na sprzęcie, który znają. Dla mnie zawsze jest to coś nowego – muszę bardzo sobie ufać w swoich decyzjach. Moje motto to „trust the process” – powstająca scenografia często nie wygląda idealnie, a wizja znajduje się tylko w mojej głowie i muszę zapewnić pozostałe osoby, że będzie okej. Trzeba też wiedzieć, kiedy odpuszczać. Istotne są też umiejętności manualne – przed chwilą zeszłam z drabiny, mam jeszcze ręce w farbie. Denerwuje mnie to, że nie umiem szyć, i chyba tego brakuje mi w moich skillach. Pewnie przyspieszyłabym sobie dzięki temu parę rzeczy. Dzięki Bogu mam w zespole osoby, takie jak Kuba, które zajmują się programami komputerowymi. Nigdy nie byłam w tym dobra na studiach, czego trochę żałuję, ale z drugiej strony wydaje mi się, że obecnie nie miałabym nawet czasu, by zajmować się jeszcze renderingami. Programy 3D są czasochłonne, więc ważniejsze jest, że umiem przekazać swoją wizję dalej. Za to prawie codziennie muszę poprawiać coś w 2D. Zaczęłam korzystać ze sztucznej inteligencji do generowania najprostszych wizualizacji i obrazków, które pomagają mi szybko przekazać pomysł.
Jak się robi set dla Maty?
W projekt zaangażowanych jest tyle osób, że ciężko tu mówić o bezpośredniej współpracy z artystą. Jasne, że mamy wtedy jakąś styczność, ale pomiędzy nami jest jeszcze agencja i cały łańcuch osób zarządzających. Bywa różnie – niektórzy wykonawcy są bardziej „w procesie”. Ostatnio robiłam scenografię na trasę koncertową Brodki i Sobla – Sobel był bardzo zaangażowany, może dlatego, że koncert jest trochę bardziej personalny niż event w kolaboracji z dużą marką.
Trasy koncertowe raperów, eventy marek beauty, a jednocześnie ekspozytory dla warszawskiej galerii Objekt… to bardzo różnorodny zakres. Skąd czerpiesz inspiracje?
Nie do końca jestem osobą, która tworzy swoją sztukę tak jak artysta. Zazwyczaj realizuję wizję dla projektu komercyjnego, nie mam więc dużo pola na wprowadzenie inspiracji. Z drugiej strony wszystkie projekty są jakimś stopniu moje i mimo tak różnych projektów czuję, że wyrabiam własną estetykę, w której się poruszam. Ostatnio usłyszałam parę razy: „Chcielibyśmy to zrobić z tobą, bo to jest w twoim stylu” – i to był dla mnie miły komplement. Lubię konkretne materiały; jeżeli dany projekt na to pozwala, chętnie korzystam ze srebra, blachy. Lubię obserwować, co dzieje się na świecie w mojej branży, czasem przyciąga mnie coś w popkulturze i na Instagramie.

![Zosia Kozłowska: „Mam poczucie, że zawód scenografa w takim wydaniu, w jakim ja go realizuję, to nisza” [WYWIAD]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Fsmall_IMG_9188_1bdc0367df.jpg&w=1920&q=80)

![Katarzyna Kubrak: „Chciałam przesunąć pojęcie »świętości« z oficjalnych, patriarchalnych symboli” [WYWIAD]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Fsmall_IMG_1176_2753fdc805.jpg&w=1920&q=75)
![Odwiedziliśmy Kubę Karasia, połowę duetu Karaś/Rogucki i wybitnie utalentowanego producenta muzycznego [ZDJĘCIA]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Farticles%2F66ed737c865f844eb638f641%2F_DSC9917.jpg&w=1920&q=75)

