Kolekcję „Crash Crush”, pokazaną 5 listopada 2026 roku w warszawskim studiu ATM, projektant opisał jako „zderzenie z zauroczeniem”. Na wybiegu przeszło czterdzieści sylwetek. Oglądane po kolei, układają się w katalog sposobów, w jakie ubranie może przedstawić ciało. Jedne je poszerzają, inne odsłaniają, jeszcze inne przebierają je za kogoś z innego czasu lub miejsca. Najciekawsze są te, które udają skórę.
Druga skóra z drugiej ręki
Pokaz otworzyła „Transplantacja 2.0”: dziesięć męskich sylwetek ze skór z drugiego obiegu. Na zdjęciach widać bomberki zszyte z kawałków różnych kurtek. Gładka czarna skóra sąsiaduje z przetartym brązem, stare kieszenie lądują na rękawach, a ściągacze z dzianiny mają kolor butelkowej zieleni.
Metafora drugiej skóry jest tu dosłowna. Skóra to skóra, w dodatku noszona już przez kogoś innego. Każdy panel miał wcześniej właściciela, łokcie, które go wypchały i deszcz, który nieco go przyciemnił. Przybylski nie wyrównuje tych odcieni. Układa je w geometrię, w której jaśniejszy brąz wyznacza linię pasa, a ciemny klin prowadzi wzrok prosto do zamka. Kurtka składa się z cudzych historii i dopiero na nowym ciele zaczyna wyglądać na całość.
Tę interpretację projektant podsunął zresztą sam, jedenaście lat temu. Pierwsza „Transplantacja” szła pod hasłem „Każde ubranie ma swoją historię, dopisz jej ciąg dalszy”.
Frak do dżinsów
Najzabawniejsze zderzenie kolekcji to frak noszony do dżinsów. Szara melanżowa tkanina, czarne szpiczaste klapy z połyskującymi drobinami, przód ucięty nad talią, poły z tyłu do kolan. Pod spodem plisowany gors, pas smokingowy i biały golf podciągnięty pod brodę. Niżej proste, sprane dżinsy z zielonym paskiem i metaliczne niebieskie buty.
Frak ma w kinie bardzo konkretne odniesienie: Fred Astaire w „Top Hat” z 1935 roku, numer Irvinga Berlina „Top Hat, White Tie and Tails” i etykieta dopracowana do ostatniego szczegółu. Dżinsy z kolei zaczęły życie jako odzież robocza, a ubraniem buntu zrobiło je kino lat pięćdziesiątych, z Brando w „Dzikim” i Deanem w „Buntowniku bez powodu”. Sylwetka Przybylskiego tnie ciało w pasie na pół. Od góry model jest dyrygentem lub panem młodym, od dołu chłopakiem, który przyszedł prosto z próby swojego zespołu. Marynarka do dżinsów to od lat mundur open space’u, więc sam pomysł nikogo nie szokuje. Projektant podkręca jednak formalną połowę do poziomu ceremonii i wtedy szew między dwiema rolami widać dokładnie.
Tygrysi bomber działa w drugą stronę. Połyskliwa tkanina w tygrysie pasy, mocno wyciągnięte ramiona, pod spodem biały golf i biała mucha, do tego czarne spodnie w kant i sztyblety. Mucha jest jedyną resztką smokingu, która przeżyła spotkanie z drapieżnikiem.
Kokarda, kryształ, róż
Z kobiecych sylwetek najmocniej pracuje czarny komplet z kokardą. Marynarka z jednym ramieniem wywiniętym jak żagiel, pod nią biustonosz, a przez tors zawiązana ogromna kokarda, której wstęga spada do podłogi i ciągnie się za modelką jak tren. Do tego szerokie spodnie i ręce w kieszeniach.
Są fasony typu naked dress. Na zdjęciach najciekawsza wersja tego pomysłu jest męska. Krótki czarny spencer ma na przodzie kryształowe linie, pod nim siatka z kryształków, przez którą prześwituje tors i kryształowa obroża pod szyję. Spodnie powtarzają ten sam rysunek na udach. Prześwitująca suknia ma sławne właścicielki: Marilyn Monroe śpiewającą „Happy Birthday, Mr. President” w kreacji Jeana Louisa w 1962 roku i Cher w sukni Boba Mackiego na Met Gali w 1974 roku. Przez dekady oceniano ją na kobietach, raz za odwagę, raz za brak umiaru. Tutaj nosi ją mężczyzna w klasycznie skrojonym garniturze.
Najprostsza sylwetka mówi chyba najwięcej. Pudroworóżowy garnitur o męskim kroju ramion, prostych nogawkach i srebrnych szpilkach. Spod marynarki wystaje żółta tkanina, która wychodzi na plecach i spływa nogawką aż na posadzkę. Modelka stoi tyłem do widowni, z rękami w kieszeniach. Garnitur trzyma sylwetkę w ryzach, a żółty wymyka mu się w dwóch miejscach, jak druga osobowość, której nie da się zamaskować.
W kolekcji „Crash Crush”, najważniejszą rolę zdają się grać szwy: między cudzymi kawałkami skóry, między frakiem a dżinsem, między różem a żółcią. Tożsamość wygląda w tej kolekcji jak skórzana kurtka z „Transplantacji”, zszyta z rzeczy po innych, z ról, które trzeba połączyć w pasie i z koloru, którego nie udaje się ukryć pod marynarką. Te części nie muszą do siebie pasować. Jedną sylwetką stają się dopiero na ciele, które wychodzi w nich do ludzi i w ten sposób opowiada własną historię.
Listopadowy pokaz przyciągnął gwiazdy i przyjaciół projektanta.
