6-letnia buntowniczka z powodem w brawurowym debiucie reżyserki z Katalonii

Powiedzieć, że sześcioletnia Frida to dziecko niesforne i nieznośne, to nic nie powiedzieć. Odrzuca czułe gesty opiekunów, knuje przeciwko nim, a co gorsza - czyha na życie przybranej, młodszej siostry. Nie jest jednak postacią z piekła rodem. Zachowanie głównej bohaterki "Lata 1993" to efekt traumy po śmierci matki. Dodajmy - matki prawdopodobnie nie najlepiej się prowadzącej, zmarłej na AIDS. Osierocona dziewczynka z miasta trafia do ciotki i wujka mieszkających na hiszpańskiej prowincji. Zamiast sielanki czeka ją zderzenie z niezawinioną tragedią i bolesne dojrzewanie.

W swoim debiucie pełnometrażowym pochodząca z Katalonii reżyserka Carla Simón ukazuje historię z własnego życia. Robi to w sposób realistyczny, pozbawiony sentymentalizmu, jak również żalu czy zajadłości. "Lato 1993" to niepozorny film o wielkim ładunku emocjonalnym, mający na koncie ma sporo sukcesów, choćby Kryształowego Niedźwiedzia na Berlinale. Był także hiszpańskim kandydatem do Oscara.

Adoptowanie Fridy to wielkie wyzwanie dla młodej pary, Margi i Esteva. Ona próbuje dotrzeć do dziewczynki czułością i troską, on zaś nonszalanckimi gestami i zabawą. Z trudem przychodzi im przełamywanie lodów w kontakcie z doświadczoną przez los sześciolatką, a przecież mają już własne dziecko, które też wymaga uwagi. Narastające napięcia między bohaterami doprowadzają do sytuacji patowej, w której nikt nie może znaleźć dobrego rozwiązania.

Choć film przynależy do nurtu slow cinema, i więcej tu kontemplacji niż akcji, to kolejne wyskoki Fridy wprowadzają elementy psychodramy, a nawet thrillera. Niecodzienne pomieszanie styli i gatunków, w połączeniu z wielką wrażliwością reżyserki i jej wyczuleniem na detale, składa się na niebanalne i zapadające w pamięć dzieło o dorastaniu, goryczy straty i nabieraniu nowej tożsamości.

Film trafi do kin 6 kwietnia. Dystrybutorem jest Stowarzyszenie Nowe Horyzonty.