Converse i tęczowy Miesiąc Dumy – to nie jest tylko marketing

W branży, w której marki rzucają się na Pride Month jak na Black Friday, Converse robi coś, co brzmi niemal zbyt dobrze, żeby było prawdziwe. Zacznijmy od rzeczy, o której nikt nie mówi na TikToku: gdzietest.pl – brzmi jak nazwa kolejnej aplikacji do hookupów, prawda? Tymczasem to platforma, na której możesz znaleźć darmowe testy na HIV i inne STI.

Converse i Grupa Stonewall stworzyli to razem, bo najwyraźniej ktoś tam pomyślał:

Jako że edukacja seksualna w Polsce przypomina scenariusz dystopii, taka inicjatywa to niemal akt rebelii. I tak, to brzmi jak reklama NGO-su, ale hej – jeśli korporacja robi to, czego rząd nie potrafi, to może warto to docenić?

Ale prawdziwa magia dzieje się offline. Warsaw Queer Week to nie jest kolejny event marketingowy – to tygodniowy manifest istnienia. I Converse po raz drugi sponsoruje otwarcie tego „najpiękniejszego tygodnia w roku” (ich słowa, nie moje, ale mood wspólny). A potem jest ten zin. Analogowy, surowy, bez filtrów Instagrama. Polaroidy zamiast iPhone'owych portretów. Ręcznie pisane listy zamiast story na 24h. To brzmi jak nostalgia Gen Z, która nigdy nie żyła w czasach sprzed mediów społecznościowych, ale tęskni za nieznanym.

Chuck Taylor: od boiska do barykad

Teraz o butach, bo w końcu o to chodzi. Chuck Taylor All Star – ten sam model, który nosił Kurt Cobain, The Ramones i twoja babcia na studiach. Teraz nabiera tęczowego charakteru, ale nie tego „pride flag = instant profit”. Kolekcja Proud To Be 2025 to mieszanka płomieni, animal printów i kolorów. Mamy tu Chuck 70, klasyczne All Star, a nawet te nowe Lift Double Stack na platformie (bo height queen era is real) i XXHi – wysokie i wyjątkowe.

Jak twierdzi Converse – jest „partnerem Pride przez 365 dni w roku”. Czy to prawda? Czas pokaże. Ale póki co, gdy patrzę na tę strategię – długoterminowe partnerstwa, edukacja zdrowotna, wsparcie lokalnych organizacji – to nie wygląda jak typowy corporate pride washing.

Prawdopodobnie jednak Converse gra w długą grę. Może to kalkulacja, może genuine care – prawdopodobnie trochę jedno i drugie. Ale jeśli efektem jest więcej bezpiecznych przestrzeni, lepszy dostęp do testów i wsparcie dla lokalnych organizacji, to... okay, I'll take it. Na koniec dnia, nieważne czy nosisz Chuck Taylory czy nie – wszyscy zasługujemy na świat, gdzie możemy być sobą bez strachu, że ktoś nas za to ukarze.