Już na początku XX wieku awangardowi twórcy próbowali połączyć dwie pozornie wykluczające się sztuki - muzykę i obraz. Twórcy pragnęli, by granym przez nim utworom towarzyszyły zsynchronizowane, świetle projekcje. Podejmowali próby stworzenia „barwnych organów”, a także teorii, która przyporządkowywałaby kolory dźwiękom. Według Emila Petschinga tonacja C-dur była jasną szarością, dla Bernarda Taillet ton ten łączył się z kolei z fioletem. Podobnej próby podjął się meksykański artysta, Miguel Chevalier.
Jego najnowsza instalacja „Oscillations 2020”, którą oglądać można do 5 kwietnia 2020 roku w Pittsburgh’s Wood Street Galleries podejmuje próbę stworzenia wirtualnego krajobrazu przy pomocy specjalnego oprogramowania. Punktem wyjścia jest utwór Michela Redolfiego. Program analizuje dźwięk i na jego podstawie tworzy dynamicznie zmieniający się pejzaż. Pytanie, czy faktycznie widzimy wtedy muzykę, pozostaje otwarte. Z pewnością jednak można stwierdzić, że granice doświadczania widzów zostają poszerzone.
/tekst: Filip Janiak/
