Za pieniądze z „Galerianek” zrobiła prawo jazdy i kupiła używany kabriolet, który na lata stał się jej konfesjonałem, garderobą i prywatnym studiem. Anna Karczmarczyk opowiada o premierze w sukience z sieciówki, o pierwszym zejściu z butlą w Deepspocie, o przejeździe toru crossowego na jednej ręce i o „Escape Roomie”, który szykuje z Jakubem Kroftą i Spektaklove.
Zacznijmy od pierwszego razu – zawodowego. Pierwsza premiera: gdzie, kiedy i w czym?
Pamiętam ją doskonale. Za swoją pierwszą premierę uważam „Galerianki”, bo to był pierwszy projekt, który w ogóle miał premierę. Wcześniej grywałam w telewizji, a takie produkcje, zwłaszcza wtedy, premier po prostu nie miały. Był 2009 rok – zupełnie inny świat niż dziś.
Mocny, kontrowersyjny, społeczny film. Ale w całym szumie wokół niego i tego, o czym opowiadał, byłyśmy też my – nastolatki, które w nim zagrały. Pognałam do H&M-u po sukienkę, do tego czarna marynarka i botki na obcasie, co było dla mnie wydarzeniem samym w sobie, bo w takich butach nie chodziłam. Dziewczyny robiły to samo, cały czas byłyśmy na łączach: „Co zakładasz?”, „W czym idziesz?”. Uczesałam się i umalowałam sama, zresztą jak cała nasza ekipa. Premiera w Atlanticu była kameralna, ale emocjonalnie – ogromna.
„Galerianki” rozpętały dyskusję, w której wy, debiutantki, stałyście na pierwszej linii. Zejdźmy jednak z planu. Co ostatnio zrobiłaś po raz pierwszy?
Kilka rzeczy naraz. Pierwszy raz zeszłam z butlą pod wodę – w Deepspocie, w ramach prezentu urodzinowego. Trafiłam przy tym pod skrzydła Anny Kazejak, wspaniałej reżyserki, więc pierwszych razów uzbierało się mnóstwo: nigdy nie nurkowałam z reżyserką, nigdy tak głęboko, nigdy z obcymi ludźmi, w obcym miejscu, w wodzie, przed którą zawsze czułam ogromny respekt.
I na pewno to powtórzę. W nurkowaniu jest coś magicznego: umysł przestaje analizować i zostaje tylko tu i teraz. Masa wody cię otula, napiera, oblepia – a mimo to czujesz się wolna, nieograniczona. Nie możesz chodzić, więc musisz uruchomić wszystkie inne umiejętności, zaprzyjaźnić się z wodą i oddać jej stery. To ciekawa lekcja.
Nurkowanie z butlą wyobrażam sobie jako sport dość ekstremalny. A lubisz jeździć samochodem?
Prawo jazdy zrobiłam, gdy miałam jeszcze 17 lat. Za pieniądze z „Galerianek” – niewielkie, a zarazem jak na tamte czasy dla mnie całkiem spore kupiłam pierwsze auto: używane. Kabriolet, wiadomo. I to był mój najlepszy przyjaciel. Jeżdżę i samochodem, i motocyklem, motoryzacja zawsze była mi bliska, ale to w aucie od nastoletnich lat miałam największe wsparcie.
Byłam wiecznie w drodze, bo już wtedy dużo pracowałam. Mając 17–18 lat, ze szkoły jechałam na plan, z planu na zajęcia, potem do chłopaka. Moja doba była bardzo elastyczna, spałam niewiele, więc ten samochód był przyjacielem, powiernikiem, miejscem, w którym mogłam się wypłakać i wykrzyczeć. Był moją przenośną szafą, właściwie drugim domem. Brał też udział w szalonych eksperymentach w rodzaju wjeżdżania małym kabrioletem do lasu na off-road. Takie rzeczy też się robiło.
Bardzo szybko pokazał mi, ile wolności daje kierownica. Wszędzie dojeżdżałam z Otwocka – niby blisko Warszawy, ale to jednak kilometry. Zrozumiałam, że nie muszę być od nikogo zależna. Potrafiłam w środku nocy uznać, że chcę zobaczyć morze, wsiąść i pojechać. Samochód dał mi sprawczość.
Niedawno miałaś okazję jeździć hybrydowym Leapmotorem. Czy coś zwróciło Twoją uwagę, zanim jeszcze ruszyłaś?
Wiesz, co mnie najbardziej rozbawiło? I oczywiście musiałam to sprawdzić. Pani, która prezentowała auto, powiedziała, że tapicerka jest z materiału skóropodobnego na bazie silikonu, bezpiecznego nawet dla niemowląt. Czyli dziecko może oblizać cały samochód i nic mu się nie stanie. Ten fun fact naprawdę mnie zaskoczył. Fajnie, że Leapmotor pomyślał o najmłodszych pasażerach, tym bardziej że z tyłu znajdują się dwa punkty mocowania ISOFIX.
Ale przede wszystkim przestrzeń: wielki panoramiczny dach, duża, piękna szyba i poczucie, że miejsca jest tam mnóstwo. Żeby trafić tu na martwy punkt, trzeba by mieć niesamowitego pecha – widać wszystko. To ważne w czasach, kiedy samochody są coraz bardziej designerskie, ale niekoniecznie pomocne, bo słupki robią się coraz grubsze. W pierwszych polonezach prawie ich nie było i widoczność była olbrzymia. Mam wrażenie, że Leapmotor starał się zostawić kierowcy jak największe pole widzenia. Cieszę się, że w tym przypadku dobry design łączy się z funkcjonalnością i bezpieczeństwem.
Masz prawo jazdy kategorii A i B. Lubisz szybką jazdę? Rozumiem, że samochód daje ci poczucie bezpieczeństwa, a na motocyklu czujesz wiatr we włosach. To dwa zupełnie różne charaktery przemieszczania się.
Przez lata miałam motocykl miejski, którym po prostu się przemieszczałam, czasem pojechałam na tripa. Wspaniały, okleiłam go w czarnym macie, dołożyłam stalowe oploty, zrobiłam z niego cacko. Bardzo go kochałam. Ale przy dziecku zmieniają się priorytety. Odkąd zostałam mamą, odstawiłam motocykl – dla bezpieczeństwa. Ostatnio jednak romansuję z motocrossem.
Trafiłam na młodego instruktora, chyba dziesięć lat młodszego ode mnie, ale czynnego zawodnika. Pokazywał mi techniki, których używa się na zawodach. Trenowaliśmy na placu, aż w końcu mówi: „No dobra, a teraz cały tor jedziesz na jednej ręce”. Ja na to: „Jak to na jednej ręce? Co to w ogóle oznacza?”. On, że muszę wyczuć, gdzie ma być pupa, a gdzie głowa, a najłatwiej to zrobić, kierując jedną ręką na stojąco. „Ale przecież to jest wielkie, ja ledwo na tym siedzę!” Nie miałam jednak wyjścia i musiałam się odważyć. Przejechałam tor kilka razy ufając swojemu ciału i udało się. Dzięki temu później, przy skokach, nie było szans, żeby mnie zmiotło z siedzenia. Już namawiam męża na crossówkę, żeby jeździć na wypady do lasu – poszaleć, poskakać.
Motocykl to wolność, ten słynny wiatr we włosach. Ale dla mnie przede wszystkim olbrzymie skupienie. W Leapie masz wszystko, czego dusza zapragnie. Motocykl to prosty sprzęt: elektryczny albo spalinowy i na tym koniec. Musisz myśleć za siebie i za innych, więc nie ma miejsca na pierdoły – i to jest relaksujące. Motocykl to medytacja. Szkoda tylko, że w naszym klimacie to przyjemność sezonowa. Kiedy robi się zimno, nikt już nie wsiada na niego z ochotą.
Mnie w tym aucie ujął drobiazg: kabinę i fotel można nagrzać, zanim jeszcze wyjdziesz z domu. Wsiadasz do ciepłego.
Super opcja. Istnieje od lat – kiedyś montowały ją zewnętrzne firmy i mówiło się po prostu „webasto” – a teraz coraz częściej robią to same marki. Jesienią i zimą najlepsza rzecz na świecie, zwłaszcza jeśli nie masz garażu. Rano w drodze do pracy nie wściekasz się, że przymarzają ci ręce do kierownicy.
W Leapie świetne są też kamery. Wygodne, a przy tym nie dominują. W niektórych autach obraz na wielkim wyświetlaczu przytłacza i zamiast pomagać skupić się na drodze, wręcz rozprasza. Obraz nie jest mocno zakrzywiony, więc Leap pokazuje chyba z dokładnością do centymetra, gdzie jesteś i co/kto stoi obok. Megagadżet dla takich freaków jak ja, którzy uwielbiają idealnie wjeżdżać w miejsca parkingowe. W Warszawie często trzeba wjechać na szpilę i wtedy te kamery są nieocenione.
Co się dzieje w Twoim samochodzie, kiedy nikt nie patrzy? Muzyka, podcasty, a może cisza i porządkowanie myśli?
Wszystko, zależnie od nastroju. Audiobooki albo moje playlisty, które lubię układać pod konkretny dzień albo pod postać, do której się przygotowuję.
To się w moim życiu nie zmieniło: samochód jest wszystkim. Bardzo ważny partner, nie wyobrażam sobie bez niego życia – w końcu jeżdżę od ponad siedemnastu lat. Na pewno usłyszysz u mnie głośną muzykę, więc głośniki muszą być naprawdę dobre. W spokojniejsze dni włączam audiobooka, a w drodze do pracy śpiewam i ćwiczę dykcję. Ta dziewczyna, która na światłach będzie obok ciebie robiła dziwne rzeczy z twarzą? To najpewniej ja.
Pełna bateria, pełny bak i jeden dzień tylko dla siebie. Dokąd jedziesz i co wrzucasz do bagażnika?
Na jeden dzień nie trzeba wiele pakować. Wsiadam, zamykam za sobą drzwi, biorę dobrą kawę i ruszam bez celu – ale w stronę Mazur, bo blisko i pięknie. I po prostu gubię się na polnych i leśnych drogach. Nic nie sprawiłoby mi większej przyjemności.
Wróćmy jeszcze na chwilę do hybrydowego Leapmotor: co w nim okazało się dla ciebie nowością albo po prostu przekonało Cię jako rozwiązanie?
Na pewno napęd. To elektryk z benzynowym zapasem: na co dzień jedziesz na prądzie, więc auto jest bardzo ciche, nie szarpie, świetnie reaguje. Jednocześnie nie boisz się, że skończy się jedno i staniesz w szczerym polu, albo że nie znajdziesz ładowarki – wiele stacji deklaruje, że je ma, a one jeszcze nie działają, więc kierowców aut stricte elektrycznych spotykają różne niespodzianki. W trasie to ogromny komfort.
Spodobał mi się też minimalizm. Przy fotelu i kierownicy, czyli w centrum zarządzania wszechświatem kierowcy, jest mało dźwigienek i pokręteł. Wszystko siedzi w ekranie, na którym przed jazdą ustawiasz auto pod siebie, a potem masz czysty przelot. Na przykład nagłośnienie: tryb filmowy, mocniejszy bas, cała paleta ustawień.
Na koniec zawodowo. Co obecnie zajmuje Ci czas?
Przygotowuję się do spektaklu „Escape Room”, który reżyseruje Jakub Krofta – ten sam, który wystawiał Szekspira w ogrodach Zamku Królewskiego. Jesteśmy już na próbach, obsada moim zdaniem fantastyczna, a przede wszystkim imponuje sam tekst. Czwórka ludzi zostaje zamknięta w escape roomie i musi się z niego wydostać. To, co zaczyna się jak lekka komedia z horrorowym dreszczykiem, zamienia się w coś, co dotyka każdego i każe zajrzeć w głąb siebie: wyjawić prawdę, której się wstydziliśmy, której się baliśmy albo której nikomu nie mówiliśmy, bo mogła zranić. Będzie zabawnie, ale też trudno i intensywnie. Kocham dramat i zawsze będę go grała, ale lubię też spektakle, które poprawiają widzowi nastrój, dają trochę śmiechu, a przy okazji zadają egzystencjalne pytania. Taki emocjonalny miszmasz.
Cały czas dużo się dzieje wokół serialu „Czarna śmierć”, który został dostrzeżony na rynku międzynarodowym, za moment na festiwalu w Chicago pokazywany będzie film „Gra o wszystko”, który kręciłam dwa lata temu. Z początkiem roku rusza więc promocja :)

![Anna Karczmarczyk: „Ta dziewczyna, która na światłach robi miny, to ja” [WYWIAD]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Fsmall_261029_KMAG_Anna_Karczmarczyk_0316_c74d7b09a8.jpg&w=1920&q=80)


![„Ukryte w ciemności” na Apple TV: Czy uda się odnaleźć Felicię? [RECENZJA]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Fimages_4_9e1b632265.jpeg&w=1920&q=80)

![Kongresowa z bliska. Rafał Trzaskowski pokazał detale na zdjęciach [FOTO]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn.kmag.pl%2Fstrapi%2Flarge_S_Kongresowa102026_81_lowres_a6a1080bf9.jpg&w=1920&q=80)
