Polska architektura okresu PRL nie cieszy się dobrą sławą. Budynki z tego okresu noszą miano „źle urodzonych”, monotonnych, silnie związanych z ówczesną władzą i sytuacją gospodarczno-polityczną. Dziś z perspektywy czasu, kiedy charakterystyczny dizajn tamtych czasów wraca do łask, jesteśmy w stanie dostrzec pewne szczególne wartości zawarte w konstrukcjach powstałych w latach 1945-1989. Tak też stało się w przypadku pewnego warszawskiego domu.
Budynek zlokalizowany w centrum Warszawy przyciągnął uwagę architektów z biura projektowego MFRMGR (Marta Frejda, Michał Gratkowski, Waldemar Nowicki, Klaudia Zyza). Bryła – typowy przykład topornego, słabej jakości budownictwa – miała w sobie pewien potencjał, który został wydobyty przez artystów. Wewnątrz spotkali się z niefunkcjonalną przestrzenią, trudnymi podziałami, a na zewnątrz niemal brakiem ogródka.
Sami twórcy o swoim projekcie mówią:
Dalej w opisie przedsięwzięcia czytamy:
Wnętrze dostosowane zostało do potrzeb współczesnej, czteroosobowej rodziny – na parterze powstała otwarta strefa dzienna o powierzchni 70 metrów kwadratowych, piętro mieści trzy wygodne sypialnie, a piwnica funkcje uzupełniające. Świetliki umieszczone w płaskim dachu, dzięki otworom przebitym w stropach doświetlają również niższe kondygnacje.
Projekt zyskał wiele nagród m.in pierwszą nagrodę w konkursie BrickAward 2019 w kategorii „Feeling at home”. Był nominowany w kategorii domów jednorodzinnych do międzynarodowej nagrody „Building of the year 19” przez portal Archdaily, a także otrzymał nominację do Nagrody Architektonicznej Prezydenta Warszawy w kategorii Architektura Mieszkaniowa.
Druga młodość
Architektura o politycznym zabarwieniu, planowana odgórnie, przeżywa swoją drugą młodość. Niedawno naszą uwagę zwrócił instagramowy profil zbierający fotografie budowli z okresu socjalistycznego modernizmu. Wykwitem tej fascynacji są także obszerne albumy i działania architektów, które kumulują się właśnie wśród budowli Polski Ludowej.
/tekst: Daria Krawczyk/
