Pedro Almodóvar wybrał 10 ulubionych filmów XXI wieku. Jego lista definiuje współczesne kino

08-01-2026

Pedro Almodóvar wybrał 10 ulubionych filmów XXI wieku. Jego lista definiuje współczesne kino

fot. Wikipedia

Z kończącym się pierwszym ćwierćwieczem XXI wieku coraz częściej wraca pytanie, jakie filmy są naprawdę wartościowe i zostają z nami na dłużej, kiedy już minie sezon nagród, a premierowy szum ucichnie. Aby znaleźć odpowiedź gazeta El Diario poprosiła 56 hiszpańskich reżyserów o podzielenie się swoimi ulubionymi kinematograficznymi pozycjami powstałymi od 2000 roku. Jedną z najbardziej intrygujących dziesiątek ujawnił Pedro Almodóvar, którego lista łączy nagradzane na festiwalach propozycje z wyborami, które nie zawsze trafiają do popularnych zestawień.

Wśród jego faworytów znalazły się dzieła wybitnych twórców jak Joachim Trier czy Luca Guadagnino, a wspólnym mianownikiem okazały się historie o intymności, pożądaniu i złożonych relacjach międzyludzkich. Autor „Volver” czy „W pokoju obok” konsekwentnie wybiera kino, które stawia emocje w centrum, dlatego ta dziesiątka działa jak dyskretny autoportret. Zgłębia nie tylko ostatnie 25 lat kina, ale też wrażliwość reżysera i to, czego w kinie wciąż szuka.

Oto 10 faworytów filmowych Almodóvara z ostatnich 25 lat:

1/10

1. „Ten” (Abbas Kiarostami, 2002)

Wizualna analiza społeczna skupiająca się na dziesięciu rozmowach, odbywanych między teherańską kobietą-kierowcą a jej różnorodnymi pasażerami i autostopowiczami. Głębokie konwersacje i podróż jako oś historii stanowią pole do wglądu w świat represjonowanych w Iranie kobiet. Kiarostami nie podkręca dramaturgii montażem ani muzyką, tylko zostawia nas sam na sam z głosem pasażerów, dzięki czemu zwykłe dialogi urastają do rangi intymnych spowiedzi, a codzienność odsłania mechanikę władzy, płci i oczekiwań.

2. „Tamte dni, tamte noce” (Luca Guadagnino, 2017)

„Tamte dni, tamte noce” to melancholijny, poruszający portret pierwszej miłości, w którym Timothée Chalamet i Armie Hammer wcielają się w główne role kochanków. Sielanka włoskiego lata 1983 r. stanowi tło relacji między 17-letnim Eliem a przystojnym doktorantem Oliverem. W ciągu sensualnego lata odkrywają oni upojne piękno budzącego się pożądania.

3. „Toni Erdmann” (Maren Ade, 2016)

Ojciec próbuje odzyskać kontakt z córką, konsultantką pracującą w Bukareszcie, tworząc absurdalne alter ego Toniego Erdmanna i wchodząc w jej świat. Jako Toni, Winfried nie powstrzymuje się, a Ines podejmuje wyzwanie. Im bardziej narasta ich konflikt, tym bardziej się do siebie zbliżają. W całym szaleństwie tej historii Ines zaczyna dostrzegać, że jej ekscentryczny ojciec zasługuje na miejsce w jej życiu.

4. „Nić widmo” (Paul Thomas Anderson, 2017)

Londyn, lata pięćdziesiąte. Słynny krawiec Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) wraz z siostrą Cyril (Lesley Manville) stanowią centrum brytyjskiej mody, ubierając gwiazdy filmowe, rodzinę królewską i socjetę. Przed długi czas Reynolds pozostaje kawalerem, jednak to się zmienia kiedy poznaje Almę, która staje się jego muzą. Główne kreacje aktorskie idealnie się uzupełniają, tworząc swoisty magnetyzm, od którego trudno oderwać wzrok.

5. „Miłość” (Michael Haneke, 2012)

Nagrodzona Złotą Palmą na festiwalu w Cannes „Miłość” opowiada o małżeństwie muzyków w podeszłym wieku i ich życiu, które zmienia się drastycznie kiedy zdrowie żony zaczyna podupadać. Haneke podejmuje temat całkowitego oddania drugiej osobie, czułości i determinacji spotykanej w miłości.

6. „Bagno” (Lucrecia Martel, 2001)

Argentyńska opowieść, osadzona w jedynym w okolicy ranchu o nazwie „La Mandragora” w otoczeniu bagien, gdzie dwie rodziny z klasy średniej spotykają się na wakacjach. Film toczy się w sposób niesekwencyjny, sprawiając wrażenie przedłużającego się oczekiwania a podstawowe tematy, takie jak różnice społeczne i tajemnice rodzinne, są poruszane z godną podziwu subtelnością i głębią.

7. „Wartość sentymentalna” (Joachim Trier, 2025)

Siostry Nora i Agnes spotykają się ponownie ze swoim ojcem, charyzmatycznym Gustavem, niegdyś znanym reżyserem, który oferuje aktorce teatralnej Norze rolę w filmie, który ma być jego powrotem na ekrany. Kiedy Nora odrzuca tę propozycję, wkrótce odkrywa, że ojciec powierzył tę rolę młodej, ambitnej gwieździe Hollywood. „Wartość sentymentalna” jest porywającym dziełem scenarzysty i reżysera Joachima Triera, który w wyjątkowy sposób ukazuje relacje rodzinne.

8. „Drive My Car” (Ryūsuke Hamaguchi, 2021)

Laureat Złotego Globu dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego to mistrzowska ekranizacja opowiadania Harukiego Murakamiego z tomu „Mężczyźni bez kobiet”. Yūsuke (Hidetoshi Nishijima) jest aktorem i reżyserem teatralnym, którego żona nagle umiera, pozostawiając po sobie wiele tajemnic. Jego kierowcą staje się wynajęta przez teatr szoferka, Misaki (Tōko Miura). Prowadzone przez nią auto staje się konfesjonałem dla wszystkich bohaterów, którzy dzięki wyznaniom tworzą więź.

9. „Anatomia upadku” (Justine Triet, 2023)

Pisarka staje przed sądem po śmierci męża, a dochodzenie zaczyna dotyczyć nie tylko faktów, lecz także tego, jak działa intymność, ambicja i codzienne okrucieństwa. Film jest bezlitośnie precyzyjny w obserwacji – każde słowo może być dowodem, a każda pauza podejrzana. „Anatomia upadku” zostawia widza z pytaniem, czy w relacji w ogóle da się ustalić jedną wersję wydarzeń.

10. „Sirāt” (Oliver Laxe, 2025)

Ojciec wraz z synem szuka zaginionej córki, dołączając do grupy ludzi przemieszczających się przez pustynne krajobrazy południowego Maroka. Z biegiem filmu okazuje się, że ta podróż ma też wymiar graniczny, odwołujący się do cielesności, psychiki czy metafizyki. Laxe zaczyna od rave’u na pustyni i prowadzi historię w stronę drogi, która jest jednocześnie poszukiwaniem i próbą przetrwania, a „Sirāt” działa jak trans.