Sama pierwszy raz spotkała się ze śmiercią w już w dzieciństwie. Gdy miała 8 lat doświadczyła śmierć dziewczynki, która spadła z balkonu w centrum handlowym.
„Ten głuchy odgłos — dźwięk ciała dziewczynki uderzającego o laminowany blat — raz za razem odbijał się echem w moje głowie. Dziś pewnie zostałoby to zakwalifikowane jako jeden z objawów zespołu stresu pourazowego, ale wtedy nikt się nad tym nie zastanawiał. Ten dźwięk został już ze mną na całe dzieciństwo” napisała w swojej książce „Dym wciska się do oczu oraz czego jeszcze nauczyłam się w krematorium”.
Właśnie to doświadczenie sprawiło, że zaczęła się interesować tematem. Kilka lat później zaczęła pracować w krematorium, a potem postanowiła uczyć innych rozmawiać o śmierci w taki sposób, w jaki nikt nie był w stanie rozmawiać z nią w dzieciństwie.
Jej kanał aktualnie ogląda 1,91 widzów, a filmy obejmują nie tylko tematy pochówku, ale i historie odkrywające tajemnice przejmujących tragedii i pogrzebów znanych osób. W swoich filmach odpowiada na pytania typu, czy silikonowe implanty wybuchają podczas kremacji lub czy można zatrzymać czaszkę zmarłego rodzica. Poświęciła również kilka filmów na odpowiadanie na pytania dzieci odnośnie śmierci.
W ramach „śmerciopozytywnego ruchu”, jest przeciwniczką popularnych sposobów pochówku i stara się propagować bardziej ekologiczne rozwiązania. Sama prowadzi dom pogrzebowy, w którym stara się stawiać na „zielony pochówek”, polegający na przygotowaniu ciała biodegradowalnymi produktami, które pomogą ciału rozłożyć się w sposób naturalny. Zaznacza jednak, że najważniejsza w obchodzeniu się z ciałem zmarłego jest jego zgoda.
„Uważam, że powinniśmy móc robić z ciałami cokolwiek chcemy – jeżeli zmarły wyraził na to zgodę. Co jest fascynujące w pośmiertnej zgodzie to to, że może ona zmienić coś upiornego, strasznego i lekceważącego w coś, czego zwariowany tata by chciał” zauważa Doughty w jednym z wywiadów.
Jej działalność, mimo wielu obserwatorów i pozytywnego odzewu, pozostaje dosyć kontrowersyjna. Niedawno temu ponownie zetknęła się z problemem, z którym próbuje walczyć - jej dokument na temat tragedii SS Eastland został oflagowany przez naruszenie zasad społeczności. Wykorzystała tę sytuację, żeby zwrócić uwagę na problem tworzenia kontentu, w szczególności tego związanego ze śmiercią. Nie zniechęca jej jednak to do propagowania społecznej rozmowy na ten temat. Sama robi to w sposób wyjątkowo edukacyjny, nie uciekając się do clickbaitów, zachowując przy tym profesjonalizm i szacunek. Jej kontentowi nie brakuje jednak czasami żartobliwego tonu, który rozluźnia atmosferę wokół tematu. Uważa, że rozmowa społeczna o śmierci jest tak samo potrzebna jak edukacja seksualna.
