Patronat

„Dreams” – intymność jako przestrzeń kontroli i dominacji [RECENZJA]

Autor: Olga Kunicka

08-01-2026 • 8 min czytania

„Dreams” – intymność jako przestrzeń kontroli i dominacji [RECENZJA]

fot. kadr z filmu „Dreams” / materiały prasowe Best Film

Najnowszy film meksykańskiego reżysera Michela Franco pokazuje nam aktualny obraz amerykańskich nierówności społecznych. W centrum znajduje się relacja między zamożną filantropką Jennifer a młodym Fernando, tancerzem baletowym z Meksyku. Ich relacja jest pełna sprzeczności, mimo to lgną do siebie jak magnesy. „Dreams” to film o fascynacji, w której napięcie rodzi się w miarę poznawania reguł rządzących relacją.

On marzy o wielkim świecie, wolności i lepszym życiu. Ona zna tylko bogactwo i przywileje, jest współczesną „nepo baby” – swoją pozycję zawdzięcza bogatemu ojcowi. Po „Pamięci” z 2023 roku „Dreams” to drugi film, w którym Michel Franco podejmuje współpracę z Jessicą Chastain w głównej roli kobiecej oraz w roli producentki. Chastain, laureatka Oscara i Złotego Globu, daje popis swojej różnorodności aktorskiej, tym razem zachowując chłód kobiety z wyżyn społecznych, stojącej ponad prawem. W roli Fernanda pierwszy raz w filmie fabularnym występuje wybitny Isaac Hernández, światowej klasy tancerz baletu.

fot. kadr z filmu „Dreams” / materiały prasowe Best Film

Najmocniejsze w „Dreams” jest to, jak wyraźnie wybija się skrajnie różny stosunek bohaterów do świata. Fernando jest osobą ciepłą, łatwo nawiązuje kontakt z innymi. Jest pełen życia, ma duże ambicje i dąży do nich ciężką pracą. Z kolei Jennifer jest zawsze wyważona, stonowana i elegancka. Kiedy patrzy na Fernanda, często wygląda to tak, jakby równocześnie go pragnęła i chciała go ustawić w bezpiecznej dla siebie roli. W tym sensie ich związek jest mniej romantyczny, bardziej transakcyjny, nawet jeśli nikt nie wypowiada tego na głos. Ludzie pokroju Fernanda są jej użyteczni tylko w określonej roli odpowiadającej jej potrzebom.

Jennifer i Fernando stanowią przeciwieństwa klasowe i kulturowe. Ich relacja ocieka pożądaniem, pomieszanym z walką o władzę i dominację. Najnowsze dzieło Michela Franco opowiada o tym, jakich nadużyć jesteśmy w stanie się dopuścić w imię „miłości”. To próba analizy dynamiki relacji, w którą wkrada się przemoc seksualna, ale też emocjonalna i ekonomiczna. Reżyser ze znakomitą dokładnością zgłębia postacie, ukazując ich tytułowe marzenia, jak również mroczne strony.

fot. kadr z filmu „Dreams” / materiały prasowe Best Film

„Dreams” podejmuje temat imigracji, jakże aktualny w Ameryce, dając szerszą perspektywę na warunki życia społeczności meksykańskiej. Reżyser pokazuje proces nielegalnego przekraczania granicy w poszukiwaniu lepszego życia, a potem nagłe wyrwanie z tego świata. Moment, w którym marzenie o stabilności okazuje się kruche, bo jest oparte na czyjejś łasce. W tej historii „amerykański sen” nie jest aspiracją, tylko obietnicą, którą można w każdej chwili cofnąć.

Tło całej opowieści stanowi wątek tańca. Isaac Hernández – odtwórca roli Fernanda – jest jednym z głównych tancerzy American Ballet Theater, co czyni go pierwszym meksykańskim tancerzem, który osiągnął taki sukces. Wnosi do tej roli wiarygodność i dzięki niemu Fernando nie jest przypadkowy. Widać, że swoją pozycję zdobył ciężką pracą i talentem. Mimo to wciąż może zostać potraktowany jak ktoś wymienialny, nawet najwyższa klasa wykonania nie unieważnia tego, skąd pochodzi.

fot. kadr z filmu „Dreams” / materiały prasowe Best Film

„Dreams” jest filmem nie tylko o marzeniach, ale także o ich cenie. O tym, że pragnienie bywa formą przemocy, a przemoc potrafi udawać troskę. To przede wszystkim opowieść o relacji, w której intymność szybko ujawnia hierarchię. Franco pokazuje, że system nierówności nie dzieje się tylko w polityce i mediach, lecz także w sypialni i zwykłych rozmowach.

Ten film odsłania niewygodną zależność, w którą widz jest wtłoczony, żeby zrozumieć współczesne mechanizmy działania świata. Im dalej, tym wyraźniej widać, że nie chodzi tylko o dwójkę głównych bohaterów, lecz o zasady, które pozwalają jednym brać, a drugim każą dziękować za samą uwagę.