11 filmów wszech czasów według Quentina Tarantino

Autor: Monika Kurek

29-05-2023 • 1 min czytania

11 filmów wszech czasów według Quentina Tarantino

Quentin Tarantino, mat. prasowe

Jakie filmy ukształtowały filmowy smak twórcy kultowego „Pulp Fiction”? Poznajcie listę inspiracji Quentina.

W 2008 roku na prośbę portalu Empire Quentin Tarantino wypisał ręcznie listę swoich 11 ulubionych filmów wszech czasów. Kiedy prośbę ponowił w 2012 roku magazyn filmowy Sight & Sound prosząc Tarantino oraz kilku innych reżyserów o sporządzenie takowych list, okazało się, że niektóre pozycje uległy zmianie.

Miłość do kina

„Kiedy ludzie pytają mnie, czy chodziłem do szkoły filmowej, odpowiadam im, że nie. Oglądałem filmy”, powiedział kiedyś Tarantino.

Reżyser wielokrotnie opowiadał o swojej miłości do kina oraz tworzył różnorakie zestawienia: listę 20 ulubionych filmów nakręconych w latach 1992-2009, 20 ulubionych spaghetti westernów czy 20 filmów eksploatacji. Wiele produkcji się powtarza, a na przestrzeni lat reżyser „Pulp Fiction” zdążył wyjaśnić dlaczego niektóre z nich miały tak znaczący wpływ na jego twórczość. W przypadku ręcznie sporządzonego zestawienia „11 filmów wszech czasów” sprawa jest o tyle ciekawa, że możemy je porównać z listą z 2012 roku i zobaczyć, co się zmieniło.

„Kiedy robię jakiś film, zawsze staram się zredefiniować gatunek. Robię to po swojemu i każdy film jest moją własną, quentinowską wersją danego gatunku... Uważam się za studenta kina. To niemal jakbym starał się o profesurę. Dzień mojej śmierci, będzie dniem, kiedy ukończę moje studia. To studia, które trwają całe życie” wyznał reżyser Tomowi Shone podczas pracy nad książką „Tarantino: Rétrospective”.

Poniżej znajdziecie 11 filmów wszech czasów Quentina Tarantino z 2008 roku:

1/12

Dobry, zły i brzydki (1966, reż. Sergio Leone)

„Jeżeli chodzi o najbardziej inspirujących reżyserów z lat 60. dla twórców lat 90., to myślę że Leone przetarł szlak współczesnemu kinu. Posunąłbym się nawet do stwierdzenia, że Leone jest reżyserem kompletnym - kreuje własny świat oraz historię, a zazwyczaj to nie idzie w parze. Mieć tak znakomity styl, tworzyć własny świat w obrębie danego gatunku, przestrzegać zasady, ale i je łamać... Właśnie tak kręci się wspaniałe westerny, napisał Tarantino w eseju, który znalazł się w książce Christophera Fraylinga „Once Upon a Time in the West: Shooting a Masterpiece”.

Rio Bravo (1959, reż. Howard Hawks)

„Był taki moment w moim życiu. Miałem wtedy około dwudziestu lat i było to na długo zanim miałem jakąkolwiek dziewczynę. Postanowiłem sobie wtedy, że jeżeli kiedykolwiek któraś mi się spodoba i zaczniemy się widywać, to pokażę jej „Rio Bravo" i lepiej, żeby jej się spodobało", wyznał Tarantino podczas pokazu „Rio Bravo" na festiwalu filmowym w Cannes w 2007 roku.

Wybuch (1981, reż. Brian De Palma)

„Zawsze byłem fanem Johna Travolty, ale jego występ w „Wybuchu" jest moim ulubionym. Myślę, że absolutnie wymiatał, a łamiąca serce scena końcowa jest jedną z najlepszych scen końcowych w historii. Kiedy słucha tego krzyku i jest złamany, zrozpaczony... Kiedy obejrzałem „Wybuch" po raz pierwszy, przez dwa tygodnie nie mogłem przestać o nim myśleć i nie było dnia, żebym nie wracał myślami do tej sceny. Przed „Wybuchem" żaden reżyser nie użył Travolty w ten sposób i zanim zacząłem z nim pracować, myślałem o nim jak o swojej sekretnej broni", wyznał Tarantino w wywiadzie z Brianem De Palma, który znalazł się w autobiograficznej książce Palmy „Wywiady".

Taksówkarz (1976, reż. Martin Scorsese)

„Taksówkarz" to wspaniałe kino. Nigdy nie widziałem lepiej poprowadzonej narracji, który by pozwoliła widzom tak bardzo wczuć się w bohtera. Naprawdę, nie jestem w stanie wymienić drugiego, trzeciego czy nawet czwartego filmu, któremu by się to udało. W tamtym momencie swojej kariery Scorsese był naprawdę związany z kinem i bez względu na to, jak mroczny był jego materiał, wciąż doskonale czuć było jego ogromny entuzjazm i miłość do kina. Nie wiem, czy ktokolwiek będzie miał taki dyg do filmów, jak Scorsese w latach 70. i 80., powiedział Tarantino w recenzji „Taksówkarza" dla brytyjskiego kanału filmowego, Sky Movies.

Dziewczyna Piętaszek (1940, reż. Howard Hawks)

„Tam skąd pochodzę filmografia jest najważniejsza. Chcę, żeby wszystkie moje filmy miały takie same korzenie. Pamiętam, jak odkryłem Howarda Hawksa. Obejrzałem jego „Dziewczynę Piętaszek" i pomyślałem, że to najlepszy film, jaki widziałem. Potem obejrzałem „Mieć i nie mieć" i choć nie spodobał mi się tak bardzo, od razu wiedziałem, że to film Howarda. Chcę, żeby za 50 lat jakiś dzieciak doświadczył tego samego z moimi filmami. Na końcu kariery reżyserskiej nie bierzesz pod uwagę tylko jednego filmu, ale wszystkie" , powiedział Tarantino podczas wywiadu z cyklu „Alfred Dunhill BAFTA Life in Pictures" w 2010 roku.

Niezwyciężony zawodnik (1972, reż. Jeong Chang-Hwa)

Wyprodukowany przez studio Shaw Brothers film opowiada o ambitnym zawodniku sztuk walki, Chi-Hao, który przygotowuje się do ważnego turnieju i planuje zemstę na zabójcach swojego mistrza. Film odniósł tak duży międzynarodowy sukces, że na podstawie „Niezwyciężonego zawodnika" powstał amerykański serial zatytułowany „Kung Fu". W 2007 roku pod szyldem Dragon Dynasty (współtworzonej przez The Weinstein Company) ukazało się specjalne wydanie dzieła Jeong Chang-Hwa, opatrzone komentarzem Tarantino.

Puszka Pandory (1929, reż. Georg Wilhelm Pabst)

Louise Brooks w roli młodej i naiwnej prostytutki Lulu, która romansuje jednocześnie z kilkoma meżczyznami. Zirytowana faktem, że jeden z nich planuje poślubić inną kobietę, knuje intrygę, która ma tragiczne konsekwencje. Chociaż Lulu udaje się dopiać swego i przekonać go do poślubienia właśnie jej, dochodzi do tragedii, a Lulu zostaje skazana za morderstwo. Niespodziewanie, z pomocą przychodzi jej syn zmarłego. Co ciekawe, główna bohaterka miała symbolizować naród niemiecki. Plotka głosi, że o rolę Lulu ubiegała się Marlena Dietrich, lecz Pabstowi zależało na Brooks, reprezentowanej przez studio Paramount. Wytwórnia mu odmówiła i dopiero gdy aktorce skończy się kontrakt, Pabst namówił ją do wystąpienia w „Puszce Pandory".

Carrie (1976, reż. Brian De Palma)

Słynną powieść Stephena Kinga ekranizowano wielokrotnie, ale żadna nie dorównała oryginałowi z 1976 roku, który stał się klasykiem kina grozy. Tytułowa Carrie jest nieśmiałą nastolatką, prześladowaną przez rówieśników w szkole. Wkrótce odkrywa w sobie moce telekinetyczne i wykorzystuje je podczas balu szkolnego, gdy pada ofiarą okrutnego żartu. Postać Carrie White stała się symbolem zemsty oraz nieodłączną częścią popkultury. Przykładowo w sesji dla Q Magazines Lanę Del Rey wystylizowano na Carrie. .

Unfaithfully Yours (1948, reż. Preston Sturges)

„Mógłbym słuchać dialogów w nieskończoność, a zwłaszcza Rexa Harrisona" , miał powiedzieć Tarantino, a jego komentarz znalazł się w ksiażce „Pulp Fiction: The Complete Story of Quentin Tarantino's Masterpiece" Jasona Bailey.

Pięć grobów na drodze do Kairu (1943, reż. Billy Wilder)

Akcja toczy się w 1942 roku, gdy na froncie północnoafrykańskim armia brytyjska wycofuje się pod naporem wojsk niemieckich, dowodzonych przez Ericha Rommla. Podczas starcia ginie załoga jednego z brytyjskim czołgów, a jedynym ocałym jest kapral Bramble, który po długim marszu przez pustynię znajduje schronienie w hotelu „Empress of Britain". Niestety, do tego samego hotelu przybywa Rommel wraz ze swoimi żołnierzami, który postanowił uczynić z niego swoją kwaterę główną. Bramble przyjmuje więc inną tożsamość oraz próbuje wyciągnąć z Rommela informacje, które mogłyby pomóc Brytyjczykom.

Szczęki (1975, reż. Steven Spielberg)

Kultowe „Szczęki" Spielberga powstały na podstawie bestsellerowej powieści Petera Benchleya pod tym samym tytułem. To trzymający w napięciu thriller o gigantycznym żarłaczu białym, który terroryzuje nadmorski kurort Amity. Gdy burmistrz miasta lekceważy sprawę, szef policji, oceanolog oraz łowca rekinów rozpoczynają polowanie na krwiożerczą bestię.