Po raz 33 przyznano Nagrody IG Nobla, będące humorystycznym odpowiednikiem Nagrody Nobla.
Wyróżnienia przyznawane są przez czasopismo „Annals of Improbable Research” za prace naukowe, które „najpierw śmieszą, a potem skłaniają do myślenia”. Od 2006 gala wręczenia statuetek odbywa się na Uniwersytecie Harvarda, a zwycięskie zespoły otrzymują… 10 bilionów dolarów Zimbabwe, czyli ok. 4 dolary amerykańskie.
Podczas ceremonii, która w tym roku odbyła się online, przyznano nagrody w dziesięciu kategoriach. Doceniono badania nad tym, co odczuwają ludzie, gdy powtarzają jedno słowo wiele razy (Literatura), nad osobami mówiącymi wspak (Komunikacja), nad tym ile osób naśladuje przechodniów, którzy patrzą w górę (Psychologia), nad znudzeniem uczniów i nauczycieli (Edukacja) czy nad ilością włosów w nosie z wykorzystaniem zwłok (Medycyna). W kategorii zdrowie publiczne zwycięzcą okazał Seung-min Park, który wynalazł inteligentną toaletę, wyposażoną w m.in. system do badania moczu i kału.
Nie zabrakło również polskiego akcentu — w dziedzinie chemii i geologii nagroda trafiła do Jana Zalasiewicza, Jego rodzice osiedlili się w Manchesterze po II wojnie światowej. Dziś Zalasiewicz pracuje na University of Leicester, gdzie zajmuje się badaniem skał osadowych. Stoi ponadto na czele Grupy Roboczej do spraw Antropocenu. W artykule „Jedzenie skał” opublikowanym w „The Paleonological Association Newsletter” mężczyzna rozwikłał zagadkę, dlaczego tak wielu naukowców liże skały. To właśnie to zagwarantowało mu nagrodę IG Nobla.
