Już niedługo odbędzie się premiera najnowszego dzieła Andersona „Licorice Pizza”. Z takimi ostatnimi przebojami jak „Dom Gucci” i „Nie patrz w górę” łączy ten film wspólny mianownik – czas trwania filmu. Wymienione produkcje trwają w granicach dwóch godzin, co według reżysera jest idealną długością obrazu kinowego. W rozmowie z „New York Timesem” reżyser poruszył kwestie różnic pomiędzy produkcją kinową a telewizyjną. Przez 25 lat swojej kariery wyreżyserował on 9 filmów i niezliczoną ilość teledysków, ale nigdy dotąd nie spróbował swoich sił w telewizji.
Oczywiście, gdy film przekracza wytyczoną przez reżysera granicę Anderson nie bierze on swojej rady zbytnio do serca. Jego poprzednie produkcje potwierdzają tę tezę. „Ryzykant” i „Lewy sercowy” to właściwie jedyne obrazy Andersona mieszczące się w granicy poniżej dwóch godzin. Z kolei „Magnolia” to najdłuższy film reżysera – trwa on aż 188 minut.
Najnowsze produkcje jak „Nić widmo” czy „Licorice Pizza” to 130-minutowe dzieła. Ten ostatni zbiera pozytywne opinie od krytyków. Nie obyło się oczywiście bez kontrowersji. Film opowiada o kiełkującej przyjaźni pomiędzy 15-letnim Garym Valentinem (Cooper Hoffman, syn nieodżałowanego Philipa Seymoura Hoffmana) a dwudziestokilkuletnią Alaną Kane (Alana Haim). Relacja przeradza się w coś więcej, co zaniepokoiło niektórych odbiorców. Anderson w rozmowie z „The Times” uspokaja jednak, twierdząc, że nic nieprzyzwoitego nie miało miejsca.
Film „Licorice Pizza” będzie dostępny do obejrzenia od 31 grudnia.
/tekst: Julita Karpacz/
