Najlepiej czytać ją w tramwajach i na ławkach, naturalnym środowisku bohaterów "Mikrotyków"
To, że Pablopavo, czyli Paweł Sołtys, jest jednym z najzdolniejszych tekściarzy w polskiej muzyce, wiadomo nie od dziś. O tym, że to również wybitnie uzdolniony prozaik, możemy się dowiedzieć dzięki jego debiutanckiej książce "Mikrotyki", która w październiku ukazała się w wydawnictwie Czarne. To zbiór opowiadań, gdzie w kilkustronicowych migawkach z rzeczywistości Sołtys potrafi w fascynujący sposób ukazać świat warszawskiego marginesu - ludzi wykolejonych, a zarazem pełnych tajemnic, ciepła i marzeń o lepszym życiu.
Poznamy tu historię Leny, której odebrało rozum, profesora, który znokautował agresora tomem Iwaszkiewicza, czy fryzjerki Anki, która stara się nie myśleć o swojej fizjonomii. Są też panowie, którym dzieci napisały na drzwiach "Pojeb" i "Wariat". Sołtys opowiada losy mieszkańców "bocznych ulic w Warszawie, z tych boczniejszych", które chwilami są na tyle wstrząsające, że trzeba splunąć na chodnik, "jakby wspomnienie dało się wypluć".
Imponuje język i wrażliwość muzyka, choćby kiedy pisze, że "przeciągi to pokurczone, nigdy niedorosłe rodzeństwo prawdziwego wiatru" lub oddaje się refleksjom na temat kotów: "Ludzie zatrzymali przy sobie koty chyba po to, by mieć na co dzień trochę tajemnicy, czegoś, co nie będzie wielką religią, tylko powszechnim obcowanie z niepewnością".
Dominują wątki uliczno-blokowe, ale znalazła się również impresja weselna: "Wróciłem na salę i piłem ze wszystkimi, śpiewałem sto lat i resztę tych strasznych pieśni, od których się trzeźwieje i można znowu wypić kieliszek. Na weselach nawet słabe głowy mocnieją przez te zawodzenia". Jedno z opowiadań to przekorna oda do papierosów i ich historyczny przekrój, w którym znajdziemy zapis ewolucji nazewnictwa tych używek: pochodzące z gwary więziennej "pety", z francuska brzmiące "szlugavery", czy "fajki" (dawniej w rodzaju żeńskim 'ta fajka', dziś w męskim - 'ten fajek').
To znakomita lektura, którą najlepiej przyswajać w tramwajach, autobusach i na ławkach, naturalnym środowisku bohaterów "Mikrotyków". Oddychając tym samym powietrzem, jeszcze bardziej docenimy kunsztowność prozy Sołtysa i jego gawędziarski talent.
Paweł Sołtys
"Mikrotyki"
Wydawnictwo Czarne
144 str.
