„Madziu, pocałuj pana” – przypominamy kultowe programy telewizyjne z lat 90.

Co łączyło te produkcje? Paradoksalnie – brak cynicznej kalkulacji rynkowej. Tworzone w okresie transformacji, odzwierciedlały autentyczną wiarę w edukacyjną i kulturotwórczą misję telewizji. Dziś, gdy algorytmy precyzyjnie targetują treści, tamte programy wydają się niemal utopijne w swojej uniwersalności – jednoczące przed ekranami zarówno dzieci, jak i emerytów.

I może właśnie ta międzypokoleniowa zdolność do budzenia wspólnych emocji czyni je dziś tak silnie osadzonymi w naszej pamięci. W epoce nieskończonego wyboru i zatomizowanej konsumpcji treści, ten utracony wspólnotowy wymiar telewizji jawi się jako relikt przeszłości, który – paradoksalnie – wydaje się coraz bardziej atrakcyjny.