Basen, reż. François Ozon (mat. pras.)
/tekst: Mateusz Sidorek/
Trudno nie lubić słonecznej, gorącej aury. Na ulicach widać więcej uśmiechu, w ogródkach kawiarnianych gwar, a plaże miejskie aż się proszą, by je okupować z kocem i napojami.
Z uroków lata chętnie korzystają też reżyserzy, wykorzystujący różnorodność i pełnię kolorów natury, dzikie plaże, duszne wieczory na tarasach i baseny, jako scenerię do budowania relacji między bohaterami ubranymi w luźne koszule i skąpe stroje kąpielowe.
Oto nasze zestawienie zmysłowych, letnich filmów. Nie są to tylko ładne obrazki - za sielską scenerią kryją się nieoczywiste historie, pełne emocjonalnych napięć, sprzecznych uczuć i dramatów nie do uniknięcia.
1/7
Wszyscy inni (2009, reż. Maren Ade)
Spędzający wspólne wakacje na Sardynii Chris i Gitti to wyjątkowa, niemiecka para. On nie może oprzeć się urokowi jej odmienności, nawet kiedy dziewczyna niszczy jego próby czytania, malując mu twarz swoimi kosmetykami. Ona jest w nim ślepo zakochana, chociaż wydaje się, że chłopak jest od niej dużo bardziej rozsądny i myśli o karierze architekta. Podczas urlopu towarzyszy im Schnappi – mały ludzik, zrobiony z kawałka imbiru, z którym czasem rozmawiają. Na pierwszy rzut oka para, która wydaje się zupełnie niedobrana, przeżywa we Włoszech beztroskie wakacje, pijąc piwo nad basenem, wygłupiając się i ciesząc swoją miłością. Z czasem jednak zauważamy, jak bardzo Chris i Gitti różnią się od siebie. On krytykuje jej dziecinność, ona nazywa go frajerem, ostatecznie godzą się, uprawiając seks na trawniku. Podczas spotkań z Hansem i Saną, małżeństwem architekta i projektantki, ich przeciwieństwa uwypuklają się jeszcze bardziej. Dzięki temu możemy obserwować, jak ich gorący, włoski urlop przemienia się w mieszankę kryzysu i miłości. Film Maren Ade, reżyserki „Toni Erdmann”, wygrał Srebrnego Niedźwiedzia podczas festiwalu Berlinale w 2009 roku.
I twoją matkę też (2001, reż. Alfonso Cuaron)
„Spałem z twoją dziewczyną kilka razy... i z twoją matką też” – to szczere i bardzo odważne wyznanie pokazuje, jak podróż może zbliżyć do siebie dwójkę przyjaciół i sprawić, że poznają siebie od zupełnie nowej strony. Julio i Tenoch są zwyczajnymi nastolatkami, mieszkającymi w Meksyku. Właśnie żegnają się ze swoimi dziewczynami, które wybierają się w podróż po Europie, obiecując sobie, że nie dopuszczą się zdrady – to wszystko jednak tylko młodzieńczy seks i naiwne obietnice. Bohaterowie spędzają czas na paleniu jointów, zażywaniu mdma, piciu i rozglądaniu się za ciałami kobiet. Kiedy zdradzona przez męża, dwudziestoośmioletnia Luisa zgadza się wybrać z nimi w podróż na plażę o nazwie Usta Niebios, cała trójka szybko opuszcza stolicę. Stopniowo w drodze zwierzają się sobie ze wszystkiego. Luisa nigdy nie czuła się dobrze w towarzystwie nudnych przyjaciół męża, nie chciała zostać technikiem dentystycznym; marzyła o podróżowaniu i poznawaniu świata. Trzymając nogi na desce rozdzielczej, wypytuje o życie erotyczne chłopaków. Pojawiający się trójkąt miłosny początkowo buduje między bohaterami napięcie, z czasem jednak sprawia, że dowiadują się o sobie wielu nowych rzeczy. Dzięki zupełnemu przypadkowi docierają do celu – chociaż Usta Niebios w rzeczywistości nie istnieją – oraz prawdy. Alfonso Cuaron stworzył ciekawe kino drogi ze zmysłowymi i ciepłymi kadrami, osadzonymi na tle rozgrzanego asfaltu i obskurnych hosteli.
Basen (2003, reż. Francois Ozon)
Samotna, trudna i lekko zgorzkniała pisarka, Sarah zajmuje dom z basenem swojego wydawcy, gdzie zaczyna pracę nad kolejnym kryminałem. Otoczona pięknym krajobrazem, w przerwach od pisania pije whisky i wino, po czym kładzie się spać. Jej spokój w środku nocy zakłóca pojawienie się niespodziewanego gościa, młodej Julie. Córka wydawcy to obraz przeciwieństwa dojrzałej artystki. Całymi dniami opala się nago przy basenie, pali trawę i sprowadza głośnych kochanków. Początkowo Sarah nie jest zachwycona wyuzdaniem i swobodą dziewczyny, z czasem jednak podglądanie jej z balkonu staje się coraz bardziej fascynujące. Niespodziewane zderzenie dwóch światów powoduje, że lądujemy w świecie wyobraźni bohaterki granej przez Charlotte Rampling, zmieniającym się w oryginalny thriller, do których przyzwyczaił nas francuski reżyser.
Nienasyceni (2015, reż. Luca Guadagnino)
Tworząc remake „Basenu” (Jacques Deray), Guadagnino w typowy dla siebie, sensualny sposób przedstawia obraz miłości, która potrafi być zarówno piękna, uzależniająca, jak i niebezpieczna. Gwiazda rock'n'rolla, Marianne (Tilda Swinton), która wreszcie osiągnęła stabilizację, spędza ze swoim partnerem, Paulem wakacje na sycylijskiej wyspie. Para korzysta z uroków południowych Włoch, wybierając się na małe wycieczki łódką, opalając się, pijąc wino i jedząc soczyste owoce morza. Wszystko zmienia się, kiedy przypadkowo wpadają na byłą miłość Marianne, Harry'ego, w towarzystwie swojej dopiero co poznanej córki, Penelope. Choć stosunki tej czwórki wydają się ciepłe, szybko pojawia się seksualne napięcie, które wisi nad nimi już do samego końca. Harry – w tej roli świetny Ralph Fiennes – dominuje skrytego Paula; pewny siebie i bardzo wyzwolony, wykorzystuje każdą sytuację (kąpiele w basenie, wspólne słuchanie muzyki i obiady), żeby wprowadzić chaos w związku byłej partnerki i na nowo obudzić w niej pożądanie. Do miłosnych gierek dołącza również Penelope. Rosnące napięcie kończy się tragicznie. Luca Guadagnino wykorzystuje nagie, skąpane słońcem i spocone ciała, spojrzenia oraz gesty jako zapowiedź nadchodzącej katastrofy.
Betty (1986, reż. Jean-Jacques Beineix)
Zorg prowadzi spokojne życie, opierające się głównie na malowaniu bungalowów i stukaniu w maszynę do pisania przy szklance whisky i papierosie. Kiedy pojawia się w nim tajemnicza Betty, mężczyzna daje się porwać jej dzikości i nieprzewidywalności. Ich soczysty, kipiący erotyką romans, osadzony w malowniczym krajobrazie południowej Francji co jakiś czas jest burzony przez coraz trudniejsze do opanowania wybuchy Betty. Jej witalność zmienia się w napady depresji, z którymi, marzący o wydaniu swojej powieści, Zorg, przestaje sobie radzić. Miłość bohaterów wydaje się równie wyjątkowa, co niemożliwa do spełnienia. Na szczególną uwagę zasługuje Beatrice Dalle, wcielająca się w rolę wyzywającej Betty oraz piękne kadry Jeana-Jacquesa Beineix, które sprawiają, że trudno oderwać wzrok od jego dzieła. „Betty” jest ekranizacją powieści „37,2° rano”, Philippe Djiana, który napisał ją, pracując na bramce autostrady.
Ukryte pragnienia (1996, reż. Bernardo Bertolucci)
Do rozpalonej romansami i imprezami pod gołym niebem Toskanii przyjeżdża Amerykanka, Lucy. Dziewczyna chce odszukać ojca, aby ten opowiedział historię jej matki, która poczęła ją właśnie w tym miejscu. W krainie słońca, oliwnych drzew, zielonych wzgórz i błękitnego nieba, grana przez Liv Tyler, Lucy, ma nadzieję spotkać także mężczyznę, w którym zakochała się w przeszłości. W tętniącym życiem i miłości regionie, między kąpielami, posiłkami i opalaniem się, bohaterka spędza czas z umierającym na raka poetą, Alexem. „Ukryte pragnienia” to prawdopodobnie najbardziej plastyczny film włoskiego reżysera, w którym to muzyka i kadry opowiadają historię.
Moja miłość (2015, reż. Maiwenn)
Przypadkowe spotkanie w klubie dawnych znajomych, Georgio i Tony, sprawia, że kobieta znowu odzyskuję wiarę w siebie i w miłość, chociaż ma za sobą już wiele doświadczeń. Georgio jest pewnym siebie, przystojnym i zabawnym przedstawicielem francuskiej klasy średniej wyższej. Dobrze zarabiająca prawniczka, Tony, wydaje się trochę pogubiona i zrezygnowana. Okazuje się, że bez względu na wiek, nadal można czerpać przyjemność ze wspólnego gotowania, robienia zakupów, wygłupów i seksu. Związek, który ma dać nadzieję Tony i ustabilizować życie Georgio, zmienia się w trudną i toksyczną relację, której nie może przerwać nawet rozwód. Początkowo interesujące życie francuskiej burżuazji, skupione wokół imprez, rozwiązłego stylu życia i używek, staje się powodem małżeńskich konfliktów – zwłaszcza kiedy pojawia się dziecko. Georgio nie potrafi zrezygnować ani ze swojego dotychczasowego życia, ani z obsesji na punkcie Tony. Kobieta przeżywa nie tylko przeplatające się rozstania i powroty, ale także kontuzję kolana, która zatrzymuje ją w szpitalu. Vincent Cassel stworzył wspaniałą kreację nieumiejącego zerwać z uzależnieniami, wybuchowego Georgio.
