Dead Can Dance wracają po pięciu latach. Nowy singiel, bojkot streamingu i deklaracja polityczna

Wszystkie przyszłe wydawnictwa będą dostępne wyłącznie za pośrednictwem własnej wytwórni Holy Tongue Records przez Bandcamp, platformę, która jako jedna z nielicznych zdecydowała się na zakaz muzyki tworzonej przez algorytmy.

Sam singiel jest osobną sprawą. „Our Day Will Come” to utwór dedykowany wspólnym aspiracjom narodowym Irlandczyków i Palestyńczyków, a tytuł stanowi bezpośrednie nawiązanie do irlandzkiego republikańskiego hasła „Tiocfaidh ár lá” „nasz dzień nadejdzie". Perry nie ukrywa intencji: 50% wpływów ze sprzedaży singla trafia do Medical Aid for Palestinians, organizacji zapewniającej opiekę medyczną i pomoc żywnościową dla ludności Palestyny.

Polityczny ciężar singla jest realny, ale nie przytłacza muzyki. Perry śpiewa barytonem na tle rozbudowanej, filmowej aranżacji i brzmi powoli, z rozmachem, bez pośpiechu. Zaskakuje natomiast nieobecność Lisy Gerrard. To jej głos – osobliwy, niemieszczący się w żadnej skali geograficznej ani gatunkowej – przez dekady współtworzył to, co w brzmieniu duetu najbardziej nieuchwytne. Tutaj jej nie ma. Perry daje radę sam, ale słuchacz, który zna stary materiał, będzie czuł tę lukę.

Dead Can Dance to projekt o osobliwej biografii. Anglo-irlandzki kolektyw założony w Melbourne w 1981 roku przez Perry'ego i Gerrard nigdy nie dał się wygodnie zaszufladkować. Nie był w pełni gotycki, nie był post-punkowy, nie był dream-popem ani art-rockiem, choć ze wszystkich tych estetyk coś czerpał. Wytwórnia 4AD, pod której szyldem ukazały się kluczowe albumy, była naturalnym środowiskiem dla muzyki brzmiącej jak wykopalisko z kilku cywilizacji jednocześnie. Po rozpadzie w 1998 roku duo powróciło z „Anastasis” w 2012, a potem z „Dionysus” w 2018. Potem cisza, przerywana wyłącznie odwołaną trasą koncertową w 2023 roku i pojedynczą współpracą Perry'ego z reżyserem Grahamem Woodem pod szyldem „Mushin”.

„Our Day Will Come” ma być pierwszym z serii singli wydawanych regularnie co miesiąc przez cały 2026 rok. Każdemu z nich ma towarzyszyć PDF z tekstem i oryginalną grafiką autorstwa Perry'ego. To model dystrybucji z epoki przed streamingiem, albo model przyszłości, w której artyści coraz częściej szukają drogi z pominięciem pośredników.

Oficjalnie wciąż nie wiadomo, czy singiel to zapowiedź nowego albumu w klasycznym rozumieniu, czy projekt, który nie mieści się w jego definicji.