Jedna na trzy kobiety w Unii Europejskiej doświadczyła przemocy ze względu na płeć. Przemoc domowa najczęściej odbywa się w tajemnicy, za zamkniętymi drzwiami. To zjawisko, które bywa trudne do zniesienia na ekranie, gdy jest nam rzucane w twarz wprost, bez upiększeń.
W rzeczywistości przemoc jest codziennością tysięcy osób, które często latami nie znajdują języka ani odwagi, by o niej mówić. Kino od lat próbuje tę ciszę przerwać. Podejmuje zadanie przełamywania tabu i nagłośnienia problemu, aby docierać do coraz szerszej liczby ofiar przemocy domowej i uświadamiać społeczeństwo, jak działać w takich sytuacjach. Dzięki bohaterkom i bohaterom tych historii widz może zbliżyć się do doświadczeń osób doznających przemocy, zrozumieć mechanizmy władzy, zależności ekonomicznej, wstydu czy gaslightingu, a także zobaczyć, że z przemocowego związku da się wyjść, choć droga bywa bolesna.
Z powodu niedawnej głośnej premiery „Domu dobrego” Smarzowskiego, dobitnie przedstawiającego przemoc domową, powróciła dyskusja o tym, jak mówić o przemocy. Postanowiliśmy wyróżnić dziesięć filmów, które w różny sposób podejmują temat przemocy domowej. Są tu zarówno dzieła poświęcone jej niemal w całości, jak i takie, w których przemoc staje się osią przemiany postaci albo łączy się z uzależnieniami, problemami psychicznymi czy presją społeczną. To filmy przejmujące, często bolesne, ale też dające nadzieję — na zmianę, przerwanie milczenia i solidarność z tymi, którzy wciąż żyją w strachu.
Bezpłatny telefon zaufania dla ofiar przemocy domowej: 800-120-002
Akcja filmu odbywa się w fikcyjnej Kanadzie 2015 roku, kiedy matka ma możliwość legalnie oddać „trudne” dziecko do specjalnego zakładu. Dolan tworzy intymny, surowy portret relacji między Diane a jej nastoletnim synem Stevem (Antoine-Olivier Pilon), chłopakiem z ADHD, impulsywnym, nadpobudliwym i często agresywnym. Po podpaleniu stołówki w ośrodku wychowawczym Steve wraca do domu, a matka ponownie staje przed emocjonalnie wyczerpującym wyzwaniem — jak podtrzymać miłość, granice i bezpieczeństwo w sytuacji, która ją przerasta. W ich życiu pojawia się cicha, zagadkowa sąsiadka, której obecność zaczyna wprowadzać balans w chaotyczną codzienność. Ciężkość fabuły jest przerywana scenami beztroski i niezwykle czułymi obrazami bliskości, które budują między bohaterami iluzję normalności. Wizualnie film to arcydzieło — wykorzystując dwa formaty obrazu 1:1 i panoramę, reżyser symbolicznie oddaje samopoczucie bohaterów, otwierając lub zamykając świat wraz z ich stanem psychicznym. Film otrzymał na festiwalu w Cannes Nagrodę Jury w 2014 roku.
