10 najlepszych filmów indie na Max. To wyjątkowe kino

Debiut Seana Durkina to film, który działa jak zatruty haczyk – wpija się w świadomość i nie odpuszcza. Elizabeth Olsen w swojej pierwszej kinowej roli gra Marthę, kobietę uciekającą z sekty w góry Catskill, by schronić się u siostry Lucy (Sarah Paulson). Durkin montuje rzeczywistość jak rozpuszczające się wspomnienia: przeszłość i teraźniejszość przeplatają się bez ostrzeżenia, a widzowie – jak sama Martha – tracą pewność co do tego, gdzie kończy się trauma, a zaczyna rzeczywistość.

Olsen buduje postać warstwa za warstwą – od uległości przez konfrontacyjną dzikość po paniczny strach – nigdy nie sygnalizując przejść. John Hawkes jako przywódca kultu Patrick to nie karykatura, lecz portret manipulatora operującego językiem pseudofilozoficznej szczerości. Film unika pułapki sensacyjności; nie interesuje go spektakl, lecz mechanizm – jak sekta pożera tożsamość, jak zmienia imiona (Martha, Marcy May, Marlene) w narzędzia kontroli. Zakończenie, które wielu uznało za frustrujące, jest w istocie jedynym uczciwym wyborem: trauma nie oferuje domknięcia, tylko ciągłe trwanie w niepewności.